Bir sonun öte tarafında kalan ne varsa çürüme üzerine bırakılmıştır.
Son sözler hasebi imkânı buna mecbur kılmaktadır kimi zaman.
Ne söylense başka bir kıvamdadır artık kelimelerin fecri.
Yasaklanmış her ne varsa söze gelmeden
Kıyaya vurmalı bir vahşi olmanın hazzıyla beraber.

Ne kadar daha süre bilir ki senin olmayışın
Yâda ne kadar daha taşır yürek kendi kıvrımlarını
—senin basıp geçtiğin-

İki erkek kardeş: Andrey ve Ivan.
Yıllar sonra bir fotoğraf karesinin donukluğunda yaşayan ve sadece “çıkagelen”: Baba.
Oğullarına sirayet eden korkaklığı, sessizliği ile kutsayan: Anne
Bütün bir ömrü, tesirde şaşılmayacak derecede etkileyen bir mevzu: Babalar ve oğullar…
Evet, bir babalar-oğullar filmidir dönüş ve mide ağrısını beraberinde getirir her karesinde.

1. boşluk

boşluğa tutturulan iplik,
eksik zarafet.
tekmili birden, tedbir
son kertede, zayi.
tek bir örnek artık, avuca düşen:
bağlanmış hurufat…

Yetim kalan sözcükler ile nereye kadar daha gidilebilir ki… Müfteri olmuş bir ömür üzerine daha kaç kelam, yaralara merhem niyetine ecza kudretini kendinde bulabilir ki? Soruların gücünü anladık ve idrak ettik de daha ne kadar ezebilir ki emanet olanın ağırlığı o kadar üstümüzdeyken?

Üst üste yığılanın dayatması, beri taraftan akan haberlerin serancamı ile birlikte umudun önünü kapamakta kendilerine bir beis görmezken, Olan, insanların hayata karşı olan duruşlarındaki vakurun sendelenmesinde kendini göstermekte. Örselenen ahlak anlayışının “Mücadele” ile bilenmeyişinin hazin sonucu olarak karşımızda öylece duran, aslında ağır bir imtihanın geçmek bilmez saatleridir. Ağızdan çıkanların gönülden feragatine şapka çıkarmanın vakti,
Hâsılı
Ziyan olarak zeval kayıtlarında…

***