Bir günlük itikaf için Piri Paşa Medresesi’ndeyim. Yanımda rahat kıyafetlerim ve birde Kuran-ı Kerim’im var. Onları imam odasına bırakıp abdest tazelemeye çıkarken, modern görünümlü bir bey karşıma dikiliyor.

-Caminin imamı mısınız?
-Hayır.
-Caminin müezzini misiniz?
-Hayır.
-…
-Cami dostuyum.
-Camiye dost olan Allah’a da dost olur.
-İnşallah.

O'nu ilk caminin dışındaki son cemaat yerinde namaz kılarken gördüm. Dış görünümü kendine özeldi; başına doladığı örtüsü, şalvarı, yeleği ve ilk bakışta tüm dikkati toplayan sakalları...

Onu bir süre uzaktan izledim. Aradan uzun zaman geçti ve biz en azından merhabalaşmaya başladık. Belki de sohbetimizin kenarına gelip büzüşmeseydi hiç bir zaman merhabalaşamazdık. Zamanla haftalık muhabbetin müdavimi oldu, yinede birbirimize yakın değildik; çünkü hemen ortamdan kayboluyordu, sanki insanlardan kaçıyordu. Kendi dünyasında mutlu bir yaşam. İnsanın acımasız dilinin sokmasını istemediği özel bir yaşam. Belki de çoğu kişinin istediği ama farklı sebeplerle yaşayamadığı bir hayat tarzı.

1.Gün
Sabah 07:30'da İstanbul'a ayak bastım. Uyur uyanık gözüme takılan tarihi bir cami görüntüsü ile medeniyetin başkentine geldiğimi anladım.

Esenler otogarında orta bölmede yer alan mescidi kaldırmışlar. Önce bu duruma kızdım; fakat yeni yapılan tesisi görünce sinirlerim yatıştı. Kütüphanesi, kıraathanesi, çorbacısı tam bir külliye olmuş. 1 ytl'ye çorba olur mu? Olur.

Öğle namazını Sultanahmet camisinde kıldım.

Çöldeyim
yalnızım
küçüğüm

Baba Aziz tutar mı elimden
yürüyebilir miyiz, erenlerin sofrasına?

Kelimeler anlatır mı Aşk-ı Muhammedi.
Nabi yazdı, Medine Ezan diye dinledi.
Süleyman mevlidi gönüllere nakşetti.
Ben yazabilir miyim Ey Sevgili?

Gerçekte adımlayamadım bastığın yerleri.
Mekke, Medine olmadan açılır mı kalbim
İstanbul’da Eyüp, Üsküdar ayak izleri
Bursa, Konya, Kayseri hep sevgilinin şehirleri.

Beyaz melekler uçuyordu
Yüzüme kondular
Ruhuma dokundu
Eridim