Yazmak ve yanmak… Yazmalı evet, ama önce yanmalı insan. Kalp tutuşmalı ilkin, sancılanmalı… ”Aşk” demeli her yardan düştüğünde ve “Aşk” demeli düşemeyişlerinde de… Dizlerinde yarayla, kan görmenin telâşıyla annesine koşan ve gözleri ibrik gibi akan çocuklar… İşte onların annelerine koşuşu… Evet, aşkın bir açılımı bu!

Koşuyoruz; yanmak ya da yaralanmak çocukluğumuza halel getirmiyor. ”Çocuk işte…” diyor annemiz göz yaşlarımızı silerken özenle ve bağrına basıyor mâsumluğumuzu… Ve aşk,bağrına basıyor mahzunluğumuzu…

Tahta salıncakta sallıyorum geçmişimi Anneanne;sarsılıyorum.Kaç güz birikmiş öykümde,sayamıyorum.Mumlar eritmiş yüreğimle geldim;elimde bir demet çiçek,hani senin verdiğin…Hem çiçeklerin konuşuyor Anneanne! Senin tek tek seçtiğin güzîdelerin,isimlerini söylüyorlar bana.Gül,”gözyaşı” diyor adına;lâle,”hasret”;karanfil,”gece”;zambak,”gurbet”…Bu çiçekler isim değiştirmiş elimde!Sızım sızım kalmış hâtıraları.