(Sayha’nın emektar Kaptan’ına ve dizleri hala kanayan tüm dostlara…)

Bir yerlere koşturuyorum içimde,cevabı belli sorular cebimde. Artık yavaşlasa zaman,soluğuna bir mola verse geçip giden.

Çocuktum önceleri…

Tarifi zor bir lezzetin damağımda bıraktığıydı hayat.Öyle yavaş,öyle sakin;öyle coşkulu,öyle umarsız…

bir sonu yok gibiydi hikayemin,ya da kovalamıyordum geçeni henüz.Nasılsa geceyi öteleyen gün kadar sıralı bir mutluluktu hayat.Bahar da umurumda değildi,ayazın iliklerimi yaktığı yorgunluk da. Mevsimler tenime değmeden geçip giderlerdi,her mevsim şendi,e hüzünse hüzün,dümdüz ve dingin…

Çocuktum…

Yolculuk...Deniz ve İstanbul özlemine yenik düşenlere,şifa niyetine...

Bugün lâl gözlerinden öptüm hayatın
Bugün deli kuvvetindeydi rüzgâr

Kalktım
Bir uzun hava ezgisi,canhıraş
Odamda doğmayan güneşin ağzı bükülmüş
Dökülmüş ruhum sokaklarına

Bir sağırlık çöktü üstüme, bir sağırlık…

Sokak aralarındayım,daracık bir yalnızlık kadar bile yer yok sana içimde ey dünya.Bütün geçmişin kendine övüncüne eşti ve isyanımın sesi bu kadar cılız çıkmasa ne çok anlatmak isterdim sükseli duruşunun ardında sürüklenenleri.

Yılların cilaladığı kavline bakılırsa uzun bir yürüyüştür evrende varlığın ve ben,bir nokta,karanlığından fırlamış bir yalım alaz,senin o her şeyi duyan ve her ışığa öykünen şımarık kızın,sevgilim dediğin,sonra ihanete gittiğin,”olduğun yerde kal”diye cilvelenip de döndüğün,döndüğün...

Gün doğumum,cânımın Cân’ı,hayat gülüşlüm…

Seninle ilk tanıştığımız gün kadarım ben bu hayatta,ilk kalp atışım ve ilk çarpılışım maviye.

Geldin;muştusuna dünya eğildi,bahar çiçekleri nefesinden devşirdi kokularını,masallar kadar pak bir seyirlikti gelişin.
Sen geldin;dünya tazelendi,yüreğim serinledi,yaz güneşi vuslata erdi.Kollarımda bir küçücük cân,bir acemi yürek atışı ve gözlerim bir yağmur vurgunu…