Hani ayların muhteremi vardır ya… İşte o aydayız… İstanbul camilerinde mahyaları bir güzel süsler mübareğin ismi…Hoş geldin derler yüzleri aydınlık aydınlık…

Bu semai atmosferi içime çekiyorum.Taa haydar paşadan yüzüme lahuti esinti püskürüyor en şefkatli haliyle. Adımlarım heyecanlı. Uzun zaman olmuş yüz sürmeyeli İstanbul semasına… Mevlevi şehrinden fırsat bulup yüz sürmeye gelememişim uzun süre bu hüsn-ü şehre…

Eminönü’nde çocukluğumun o henüz rengini bulmuş aile fotoğrafı gelir gözümün önüne… Hani kuşlu cami vardır ya mısır çarşının orda… Uzun zamandır ismini bilemedim Yeni Cami’nin. Hala çocukluğumun kuşlu camisidir o…

Kentin dışına taşınalı bir yıl oldu.Yapılan her eylem gibi bunun da faydaları ve zararları var. Benim için Konya’nın merkezinden uzaklaşmamın en büyük kaybı şehrin damarlarında dolaşan sabahın o diriltici heyecanından ırak düşmem oldu. Bugün kendime bir iyilik yaparak erkenden şehrin merkezine gelme bahtiyarlığını gösterdim.
Ve yollar boştu.
Kaldırımlar sessiz.
Muhitin kadrolu dilencisi ve ben.
Bir de erkenden kalkmak zorunda olanlar.

Bir günlük itikaf için Piri Paşa Medresesi’ndeyim. Yanımda rahat kıyafetlerim ve birde Kuran-ı Kerim’im var. Onları imam odasına bırakıp abdest tazelemeye çıkarken, modern görünümlü bir bey karşıma dikiliyor.

-Caminin imamı mısınız?
-Hayır.
-Caminin müezzini misiniz?
-Hayır.
-…
-Cami dostuyum.
-Camiye dost olan Allah’a da dost olur.
-İnşallah.

Kayseri’nin de içinde bulunduğu Kapadokya Bölgesi’nde, tarihi süreç içerisinde birçok toplumun sığındığı, korunduğu ve yaşamını sürdürdüğü, mağara evler ve yeraltı şehri bulunmakta.

Bir kısmının milattan önceki tarihlerde kazıldığı ve bölgede bu yapılardan dört yüz civarında olduğu söyleniyor.

Güzelim Orta Anadolu bozkırlarının ortasında yaşayan bu toplumlar, acaba hangi nedenlerle, o günün şartlarında kayadan evler yontarak, havasız, güneşsiz ve rutubetli mekanlarda yaşamaya zorlanmışlardır?

Kayseri’deyim. Düpedüz bir Selçuklu şehrinde. Şehrin orta yerinde, meydanda kendi etrafımda dönüyorum. İşte Sahabiye Medresesi. Zarif kapısı ve çeşmesiyle Kayseri’yi koruyor. Diğer medreselerin aksine ne müzeleştirilmiş, ne de incik boncuk mekânı olmuş; içerideki herkes kitap okuyor. Dönüyorum. Hunat Külliyesi. Devasa bir mühür. Bir yanda medresesi, ortada camii, hemen yanında hamamı. Az daha dönüyorum.

Ova üzerinde her yer görünür
Örnek bir şehirdir güzel Kayseri
Baharda yeşile çabuk bürünür
Örnek bir şehirdir güzel Kayseri

Hepimiz bir şeyin yerlisiyiz. Mekânlar bizle özdeşir; biz mekanlarla özdeşiriz. Dolmuş şoförü çalıştığı hattın yerlisidir; gazete bayii, büfesinin; ayyaş meyhanenin; çocuklar oyun alanlarının; virüsler bilgisayarın; işçi tezgâhının yerlisidir.

(Bir bibliyografya denemesi)

Yaşadığımız şehirlere sahip çıkmalıyız. Çünkü günümüzde insanların kimlikleri nereli olduklarıyla ifade edilir oldu. Şehir ( Medine) li olmanın medeni olmakla aynı anlama geldiği daha iyi anlaşılmaya başlandı. İşte bu sebeple içinde yaşadığımız bu sosyal ve coğrafi çevreyi hem kendimiz hem de toplum ve özellikle de gelecek kuşak için daha yaşanılır kılma çabaları baş gösterdi birçoğumuzda.

Modeli: Galiba Fatih Mutlu
PIN kodu: Kesinlikle Kayseri

Üç ayı biraz geçti; doğduğum şehirden -doymak maksadıyla- uzaklaştım. Kayseri’yi bırakıp Ankara’ya geldim.

İlk başlarda çizgi film havasındaydı her şey. Önlenemez bir taşkınlıkla bağlandığım ‘o’ şehirdeydim ya, her şey rengarenk, her şey kıvamında, her şey yerli yerinde, her şey mümkün. Potansiyel bir devrimin ilk adımı olan kinetik devrimi gerçekleştirmiştim işte!

Genel takvimlerimizde meşhur "sayılı günler" genellikle güneşin burç değiştirmesi ile meydana gelen hava değişikliklerini gösteren bir takım günlerdir..