Zaten yağmurlu bir günde görmüştüm seni

Nereden başlayacağımı bilemiyorum. Tanıştığımızda benim elimde kalem-defter vardı onun elinde fırça ve boya. Ancak şu bir gerçek ki ikimiz de kısa pantolonlu yaşlardaydık. Zira yedi yıldan fazla bir süre oldu onunla tanışalı. Hevesliyken tanışmıştık, sonra zamanlar eşitlendi, mekanlar kesişti... Sokakta, vapurda, kahvede, kaldırımda, deniz kenarındaki bankta sık sık karşılaşmaya başladık. İstanbul bize dar geliyor evet.

Duyduğumuza göre 1983 yılının bir temmuz sabahı dünyaya gözlerini açmış sevgili Faruk. Sıcak mı sıcak olan hava onun samimiyetine yansımış. Neden Beşiktaşlısın diye sorduğumda bir sürü sosyolojik ve psikolojik sebep ileri sürse de esmer olması sebebiyle Beşiktaş taraftarı olduğu belli. Yani kısa pantolonlu yaşlardan beri Beşiktaşlı Faruk.

Tipik bizim mahalle elemanı. Samimi, dostane, babacan... Yüzüne baktıkça bakasın, konuştukça dinleyesin, yürüyüp gittikçe ardından dua edesin gelen mübarek adam. Oy dağlar dağlar türküsünü tam da makamında söyleyemediğini anladığı gün Üstad altına toprak konduğu bir çağda idi ve bakışlarındaki kat'i kararlılık ve gözlerini kırparak hayatı filtreleyişindeki muhteşem başarı fotograf sanatına yolunun düşeceğinin ilk emarelerini gösteriyordu.

Ahmet Hamdi Tanpınar, Beş Şehir'de Konya ile ilgili bahsin girişinde “bozkırın tam çocuğu” der Konya için. Tanpınar'dan mülhemle benim için de Selman. “bozkırın tam çocuğu.” Bize mahalle arkadaşlığını, dostluğu, kardeşliği öğretiyor. Samimi ve sıcakkanlı. Anarşist ruhlu bir edebiyatçı. Kah isyan şarkıları söylüyor kah hüzünlü nameler mırıldanıyor yazdıklarıyla. Denemeleriyle gönlümüzü ferahlatıyor. İnsanı ve insanlığı kavrıyoruz onunla. Medeniyeti, şehirlerin ruhunu öğreniyoruz ondan. Kalbi sanki bir saatli bomba gibi. Bir orda bir burda atıyor. Konya'yı seviyor, Ankara'yla muhabbeti var ama İstanbul aşığı. Bütün coğrafyada sağlam dostları var eminim.

Tarihi evraklardaki ilk kayıtlı ismi; Uzun İmam. Müstakil olarak “Uzun”, “Güney Müftüsü” veya “ Fetva Makamı” olarak da isimlendirilir. Depar’a ilk ihanet edenlerin başını çektiği için, “Baba” olarak en önce o sıfatlandı. Mevlana torunlarından. Sema etmeyi ve ney üflemeyi bilmese de “Konyalı” yaftasını her fırsatta onurla taşıdı. İki istikamette seyr ü sefer eylemeyi her daim layıkıyla yerine getirdi. Aydınlık ve Kadınhanı. Sıkça saçlarının yağlanması ile maruf. Başını kuma sokmayıp daima adresi ve yeri bilinenler sınıfından. O’nu arayanlar, bir kaç telefon trafiğinden sonra kolayca bulabilirler.

Her ne kadar Konya İlahiyat yolunu arşınladıysa da Eğitim- Öğretim macerasının en renkli ve en heyecanlı günlerini Sayha okulunda yaşadı. Kolay kolay kimseye eyvallah etmemeyi, çabucak kızıp aynı çabuklukta yelken indirerek durumu kontrol altına almayı iyi bilenlerden. Halkla ilişkileri daima mutedil, referansları hep olumlu ve verimlidir.

Sabah serinliği gibi gelir. Şair. Dost. Tebessüm sanki onunla bir anlam kazanıyor. Küçücük bünyesinde dev yürek ve merhametler taşıyor. Karaman’ın koyununu tanır mı bilinmez ama oyunu hiçbir zaman olmamıştır. Fahüka şairi. İkindi Yazıları, Sayha Dergi, Altınoluk bir zamanlar boy gösterdiği mekanlardı. “Çayı koyu demleyin şeyhim çayı çok sever” namlı hikayesi uzun süre bestseller oldu.

Taşradayız. Selçuklu Sultanlarının karargahında. Mevlana'nın yüzüsuyuhürmetine ruhunuzu içlendiren durağan bir şehir burası. Modernleşime evrilmiş görünse de, Mevlana'nın ruhuna yaslanan sokakları, mahalleleri, caddeleri yok değil. Orjinal bir havası var. Her bölgesinde farklı bir beldeyi hissediyor insan. Özellikle Bedesten'de içinize biraz Halep doluyor, biraz Beyrut doluyor, biraz Tahran doluyor.
Tabii ki, şehri yaşanılır kılan insan faktörü de bihayli zengin diyerek, asıl meseleye getirmek istiyorum sözümü:

Cesur Küçük, bizim mahallenin gümrük katibidir. Geleni, gideni, kalanı, göçeni… herkesi bilir, herkesi sever. Kalbinin uzanmadığı yer yok gibidir. Yürürken kitap okur, manavcılık yaparken kitap okur, çay demlerken kitap okur, aşık olurken kitap okur, toplara sert ve düzgün vururken kitap okur, kitap okurken kitap okur. Sürekli takip halindedir.

İsmail Kılıçarslan 1976 Ankara doğumlu şair. Şiir yazınca kendisini iyi hisseden bir adam. Yedi İklim, Hece, Dergah, Kırklar, Atlılar, Fayrap gibi dergilerde şiir yazdı. “Portakal, Turta, Bir de Kirpi" adlı Birey Yayınlarından çıkan, "Ablam Uzak Ülkede" adlı Birun Yayınlarından çıkan iki güzide şiir kitabı var. Ve bir de Başka Masallar adında Birey Yayınlarından çıkan bir masal kitabına sahip. Marmara FM'de iki şarkı bir masal programını yaptı bir zamanlar ve o dönemde anlattığı masalları kitaplaştırdı. Ben de o yıllarda tanıdım İsmail abiyi.

Şunu kabul edelim: Biz ‘bu iş’ten anlamamakta ısrar ediyoruz. Biz sanattan, felsefeden, edebiyattan hayır gelmeyeceğine inanan, iç politika kasırgasında komaya girmiş modern çağ kaçıklarıyız. Gazetelerimizin, iki kelimenin peşinde iki hafta gittiği bir dönemde “kültür sanat sayfaları”nı zorunlulukmuşçasına hazırlaması hiçbirimizin umurunda değil. Tüm istediğimiz birazcık daha komplo teorisi.

Peki bu vaziyete bakarak…
Ümitsiz miyiz?
Asla!

Bir dergi çıkardı, aklımızı başımızdan aldı.
Bir şiir ateşledi, feleğimiz şaştı.
Bir kitap hazırladı, külliyen afalladık.
Bir roman yazdı, tarih değişti.

Siper alın; bugün Murat Menteş'ten bahsedeceğiz!

***

Âkil bir Müslüman. Mütevazi bir edip. Sükseli bir anarşist.
Sık sık şair. Bol bol yazar.
Kelimeleri tek yumrukta nakavt eden fonetik boksör.
Zor zamanlarda konuşmasını bilen mütevekkil sihirbaz.