Sumru abla;

Sen beni hiç tanımadın. Ben de seni öyle az hatırlıyorum ki... Aklımda senden kalan en belirgin şey yüzündeki acı. O an ,o loş hastane odasındaki terliklerini giymeye çalışan ve yüzündeki acıyla perçinlenen halinin bana aradan bir yıl geçtikten sonra bile seni hatırlatacağını hiç düşünmemiştim. Bir de garip gelecek belki ama çok güzel olduğunu hatırlıyorum. Dalgalı saçlarını bir an arkaya atıp gözlerinin gözlerime bakışı… Gözlerinden geriye hiçbir şey kalmamış başka. Ne rengi, ne kirpiklerin, ne ne demek istediğin… Sadece acı…

Üsküdar’dan Eminönü’ne geçmesi gerekiyordu. Durdu... Etrafı dinledi, sağa sola baktı... Nasıl geçecekti? Yol yordam da bilmiyordu ki! Yabancı bir diyardaydı. Hem de çok büyük ve kalabalık. Kimsenin kimseyi tanımadığı… Herkes iş-güç peşinde koşa duruyor...

Kimilerinin elinde bir simit, bir boğaca poğaça ya da bir dürüm yolda durakta, kavşakta ayakta, oturarak Açlığını gidermekte

Köydeyim yıl 1978’ler ,bizim kedimiz yavruladı;4 küçük yavrusu var ve biz kardeşler olarak ineklerimizin buzağılarında bölüştüğümüz gibi yavru kedileri de bölüştük aramızda.

Kardeşlerimin kedileri alacaydı siyahlı beyazlı hem de erkektiler ,benimkisi ise beyaza yakın bir kahverengiydi beyazlı benekleri vardı ve dişiydi.Beğenilmediğinden hisseme düşmüştü gerçi kardeşlerimden biri hariç diğerlerinden büyüktüm ve sahiplenebilirdim onlardan önce ama ses etmedim tabiatım gereği.Severdik kedilerimizi çünkü onların sahipleri , bir şeyin sahibi olmak insana ayrı bir zevk veriyordu.Sahip olmak hele yokluk içerisinde , neşenin içinde ayrı bir neşe veriyor insana.

Dağılmış bir tespihi yeniden dizer gibi dikkatle bakıyordu kapıya. Kapı kapı olalı böyle nazara tesadüf etmemişti desek mübalağa etmiş olmazdık. Çünkü her çikis bir ömrü saklıyordu adımlarında. Yaşamın kareleri bir bulmaca kadar keyifli değildi, yormaktan anlıyordu sadece. Derken kervan göçmese de dağın başinda kalmış gibiydi. Yüksek yüksek tepelere evler kurulmuştu çoktan, ve atlara nallar vurulmuştu.

Tarlatanlı elbisesiyle köprüler geçecekti kız, biliyordu. Sadece köprü olsa iyi, tüneller, virajlar, belki denizler, kapılar, sokaklar, beş sandalyeli bir masa, daha neler neler…

Bir kapıya bakmak kolaydı, ya çıkmak??

Sonbahar bütün ağırlıklarını donanarak gelip çevreye yerleşmişti. Islık ıslık öten rüzgâr, şehirdeki üç beş ağaç dalından söktüğü yaprakları kulübeye kadar ulaştırıyordu. Çevredeki çok canlı gibi, öndeki söğüt filizinin körpe yeşilliği de etrafa veda ediyordu artık. Dünya bir ağaç , insanlar da dalından ayrılan birer yaprak mıydı yoksa?

Vapur iskelesinin jetonlu geçiş turnikelerine henüz varmıştı ki, görevlinin, ikinci ve son kapıyı da kapatıp, yetişmek umuduyla seğirten üç kişiye sırtını dönüverdiğini gördü. Kısa bir duraksamanın ardından, isteksiz ve keyfi kaçmış bir halde bekleme salonuna girdi. Sürgülenmiş kapının gerisinde çaresiz beklemeye koyulan o üç kişinin durdukları yere doğru ilerledi. İki cepheden Boğazı gören ve bel hizasından tavana kadar çepeçevre geniş camlarla kaplı ferah bölmenin, hemen dibinde duruverdi.

- İşte bahar, işte umudun çağlası !..

“Kışı güzel olan memleketin, baharı da güzel olur” derler. Bir hazırlık dönemi şart öyleyse. Toprağın beslenmesi gerek. Süzülüp gelen kar ve yağmur suları derinlerde damar damar…

Birazdan gün doğar. Kurt kuş uykuda şimdi. Aşağıda bağlar bahçeler ve derede suyun şırıltısı…Derenin iki yakasında yeni güne hazırlık var. Çiğ düşmüş çimenlere, yapraklara…

Güneş şimdi daha bir yakın…Yeryüzü ışıl ışıl gülümsüyor. Uyanış vaktidir. Toprak, bağrındaki tohumları yeni güne hazırlamanın telaşında. Birazdan bağ bahçe sahipleri gelir. Gün, gayret günüdür.

Kasaba, yürek sızısı kaygıların ve yürekleri hoplatan iç içe girmiş kuşkuların elinden zar zor kurtulup, nihayet dolunay ışıklarıyla kevgire dönmüş katran koyusu bir geceye yaslanarak kendinden geçmişti.

Hayat döküntüsü pencerelerden sokağa serpilen titrek kalp atışları benzeri petrol lambaları, idare fenerleri ya da yağ kandilleri ile irili ufaklı mumların ışıkları kısılalı çok olmuyordu.