Üzgünüm
Oyun bitti
Kaybettiniz.
Yeni bir cenaze daha kaldıracaksınız
Yarın,
Şu her zamanki musalla taşında…

Güllerin dilinde demirden sözcükler,dağıtılan geçmişlere dair. Unutulan baharlarda yeşermiş sevdaları sürüklüyor bu dalgın hüznüyle hayat.

Hüzün bağında,acıya kalbedilmiş gül yüzlü çocukların ağıtını yakan bir şair,hep aynı şaşkınlıkla ekliyor kelimelerini acıya...hayat yüzünü bir çapkın gülüşle gölgeliyor şairin,içli sesinde taşınan umutların kırılışına inat.

Kimliği silinmiş şiirler yakılıyor zamanın öğütülmüş kentlerinde. Dost bir yüzün delişmen ifadesinde yakaladığı umut,ölümü sarmalayan gülüşlerin aydınlığında sürüklüyor hayatı.

Bir adam vardı.Suyu arıyordu.Toprağı üç kulaç, beş kulaç kazdı.Suyu bulamadı.
On kulaç, on beş kulaç kazdı.Gene suyu bulamadı.Sonra yerin derinliklerinde kara kaya tabakalarına rastladı.Yeise düştü, gücü sona erdi ve suyu bulmaktan ümidini kesti. Fakat bir ses ona:
-Daha derinlere in, daha derinlere! dedi.
Daha derinlere indi ve suyu buldu.
(Rama Krişma) [1]

Selası verilmemiş, ismi minarelerden duyulmamış bir cenaze kalkıyor bugün yaşadığı sokaktan.
“Şanslıymış” diyor içinden, kısmetinde yağmur da varmış.
Ölümden çok toprak kokuyor dışarısı.

Kente yalnızlık yağıyordu. O ise sıcak evinde ayazda bırakılmış yüreğiyle üşüyordu alabildiğine. Sessizce odasına doğru yürüyüp aynaya baktı. Yüzünde birikmiş düş kırıntılarını sildi eliyle. Ve rüyalarına astığı paltosunu sırtına geçirip kentin kalabalık sokaklarına vurdu kendini. Yolda gördüğü mendilci çocuktan tüm kentin yaşlarını silmeye yetecek kadar mendil satın aldı. Sonra adımlarını hızla karanlığa doğru savurup şehrin ışıltılı caddelerinden uzaklaştı. İçine ayışığı karışmış bir su birikintisine rastladı daha sonra. Tabanı delik ayakkabılarının yardımıyla çoraplarını ıslattı. Ve ordan suya vurmuş visalini seyredip ayrıldı.

İlahi ya Rabb.,
İçimde hurafeler ve
Aczimi kollar külliyatım
Meşgul irademin, korkulu rüyası
Göz gözü görmez, kapkaranlık bir batın
Hayali gözüme geldikçe sevindiklerimin
Kurşun gibi erir eşkali, Sureti Hakkın

Kelimelerle helalleşip yola çıkmıştım. Gözümde eski zamanlardan kalma birkaç birikinti. Birkaç mı dedim, bir birikinti olacaktı, ah, cümlem düşük oldu! Ve ben ziyadesiyle silmeye üşendim. Silmedim, karalamaya imkânlarım el vermedi, ben de düzenledim. Doğruladım, nasıl denir ki, nasıl anlatılır? Kelimelerle tam da bu sebepten helalleştim.

Etrafta su birikintileri vardı. Üstüme sıçrayanın sonbahar mı, çamur mu, su mu, hayat mı, olduğunu çözemeden ilerledim. Hüzünlü bakan kuşlara çemkirdim. Yürüdüm, yürüdüm… Yol bende ilerledi. Bazen gitmek kelimesinin yetmediği cümleler vardır. Gitmek kelimesi yeterince fiil değildir bazen. Su birikintilerine düşüvermiştir geri kafalı hüzünler. Yağmur toprağı mükâfatlandıracağına söz vermiş fakat onu çamurlaştırıp çekip gitmiştir söylentilere göre. Artık yağmurlu şarkılara da güven olmayacağını bildiğimden ve gitmek kelimesini başkaca bir kelime ile tamlamam gerektiğini fark ettiğimden yola çıkmıştım. İkinci sağdan kıvrılıp 10 metre ileride olan duvara sırtımı garantiledim. Arabesk kokuyor bu sokak!

Bu şehrin bir kapısından girip öbür kapısından çıkıncaya kadar bildiklerini unutup, unuttuklarını hatırladı. Varolan varlığı yok olmuş, yoktan var edilmişti sanki. İnsan yalnızken kat ettiği yollardan ne zaman geri dönse yeni bir haber getirirdi. Bir gerçeğin peşinden bütün kentlere gitmesi gerekse de bunu yapacak güçte hissediyordu kendini. Adından da güç alıyordu, adını ona bir elbise gibi giydirip, ömre bedel sözleriyle iliklerine işleyen bir şeyi ona miras bırakan babaannesinden de. Ne çok şey okumuş, ne çok şey öğrenmişti Davut. Eğitimli ve kültürlü bir ailenin gözbebeği bir evladı olarak büyümüş, babası onun en iyi şekilde yetişmesi için elinden geleni yapmıştı. Kendisinin de bitmek tükenmek bilmeyen bir aşkla kitaplara çıkmamacasına dalması yüzünden ne kadar da çok şey biriktirmişti. Şimdi bunların onun işini mi kolaylaştıracağını, yoksa sırtındaki bu yükün yürümesine mani mi olacağını kestiremiyordu.

Bu kaçıncı anlayış, bu kaçıncı anlamlandırış…

Tamam işte, bu sefer son artık. Bu sefer son kez geldim. Ama gidersem tekrar sana gelirim. Son deyişim, bir daha gitmeme kararımdandır. Hoşuna gidecek şeylerin öznesi olabilmem için tebessüm edip sadaka vermem gerekiyor. Ve seher vakitlerinde tevbe, istiğfar etmem.. Ama bu bir rol yapış değil, zaten öyle oluş.. Benim duamdır Allah’ım. Bu çember denkleminde herşey Sen'sin. Sadece çapım büyüyor, bazen de küçülüyor.

Bilemediğim zamanlardı
Meznun hallerimde, ne edeceğimi
Ve sen dik eğimsin, dibi üstü açık mezar
Nevreside hülyalara inat olduğumda
Bana hüdhüd söyledi
Hangi yöne gideceğimi..,

Dar sokaklardan geçiyorum, çıkmazlığın hükmünde tıkanıyor adımlarım...Gölgeler sarmış tüm mahalleyi. Bu insanlar nerede? gölgeleri izlemekten yorgun düşüyorum, gözlerim nerede? Nefessiz kalışlarım hep seher vaktine denk geliyor. Ferahlat Ya Rahman nefes eyle bu aciz bedene... Davul sesleri yankılanıyor bu düğün kimin , bu düğün kimin? Feryadım gecenin kara hükmüne sual oluyor...Gölgelerin aşkına mı şahitlik ediliyor. Davul yakışmaz bu düğüne ney sesi inletir gelinin gözyaşlarını...