“Bediüzzaman’ın İstanbul muhakemesi sırasında bende, kendini yakından görmek ve İslam yolunda çırpınan bu muhterem mücahidi göz ve kulak plânında tanımak arzusu doğdu. Otel, kapısından itibaren Nur talebeleriyle doluydu. Kendimi haber verdim. Beni yukarı kata çıkardılar. O katta da, hizmetine bakan talebeler… Bu gençlerin yüzlerinde ziyaretimden memnunluk duyduklarını ilân eden mânalar…Beni içinde dar ve tek kişilik bir karyola bulunan bir odaya aldılar ve:

- İşte Necip Fazıl!

Der gibi bir eda ile huzuruna çıkardılar.

Beni ben yapan değerler elimden alındıktan sonra
Şimdi özgürlüğüm bu hayatın neresinde durur ey insanlık!…
Sözlerim hangi taş kalbi deler de puslu atlasları, suyu çekilmiş denizleri aşar..
Gözyaşlarım hangi yüreği titretir de insafa gelir…
Ey insanlık!
Ar etmez misin yüzümdeki hüzünden
Ar etmez misin sükûta uğrayan çığlıklarımdan..
Gün gelir devran döner

İnsanlar gibi milletlerin hayatı da maddi unsurlardan çok inandıkları değerler manzumesi çerçevesinde gelişir, şekillenir, olgunlaşır. Başlangıçta yenileceğine inanan bir kişi veya ordu, daha savaşa girmeden mağlup olmuş sayılır. Bilginin temelinde de inanç vardır. Kristof Kolomb, denize açıldığı zaman Amerika’yı keşfedebileceğini bilmiyordu. Azimle devam ederek keşfe muvaffak oldu.

Yıldız’ın pencerelerinden bakan adam önce sürgüne, sonra öbür dünyaya gitti gitmesine lakin Fukuyama’nın beyanı üzere ne tarihin sonu geldi ne sıkıntılarımızın. Hâlâ aynı otlakta kalan atlarımız, meşrutiyet sloganları arasında kelle alıp kelle vermenin ulusal mizahını kara gözleriyle seyirden kurtulamadılar.

Sizler de benim gibi dağınık mısınız? Çalışma masanızın üzeri ana - baba gününü andırır mı?

Ne kadar düzenli, intizamlı olmayı istesem de muvaffak olamıyorum buna. Elimi attığım zaman hemen bulabilmeliyim kitapları, dergileri... En münasip yer, masa. Yani elimin altı. Zaman oluyor masanın üzerinde biriken kitaplar, dergiler, taslak yazıları, yedekleme cdleri, kül tablası, sigara, çakmak vs. öylesi bir manzara meydana getiriyor ki buna en münasip benzetme olarak Tayland meclisini düşünebiliyorum. Orası da benim masamdan pek farklı değil çünkü.

Bu ülkenin gençlerine haftada ilköğretimlerde iki saat, liselerde bir saat din dersi veriliyor. Ku’ran Kursları bin bir kayıtla denetim altında. Medyanın çoğunda din afyon mesabesine getirilmiş. Buna rağmen bu haftada bir iki saatlik zaman da çok görülüyor. Bir velinin açtığı dava sonucu Danıştay din dersinin bu müfredatla zorunluluktan çıkarılması gerektiği kararını vermiş ki bu bir kesimi haddinden fazla sevindirmişe benziyor. Bereket başarılı MEB bakanı önlemi önceden aldıklarını, karar çıkmadan müfredatı değiştirdiklerini söyledi de bir oldubittinin hayata geçirilmesine imkân verilmedi.

Bir tartışmadır gidiyor; Başörtülüler başıaçıklara baskı yapacaklarmış. Öğrenciler arasında kavgalar çıkacakmış. Bu bağlamda komplo üretenlerin amacı ne? Niçin dindarları öcü gibi gösteriyorlar. Niçin İzmir'de çarşaf yakacak kadar ileri gidiyorlar. Başörtülü doktor da olabilir deyince niçin cin çarpmışa dönüyorlar? Acaba amaçları sadece Türkiye Cumhuriyeti'nin bekası mı?

Derin bir çete. Hedefleri kaos ortamı yaratarak askeri darbe olmasını sağlamak. Çok fazla değiller. Ulusalcı bir takım. Aralarında emekli askerler ve mafya babaları var.

Çetede Veli Küçük'ün ismi ön plana çıkıyor. Kendisi emekli Tuğ General. Susurluk olayında da ismi gündeme gelmişti.

Karanlık odaklar birbirlerini seviyor anlaşılan. İdeolojileri o kadar önemli olmuyor. Ergenekon aşırı Türk milliyetçisi ama çok zıt görüşteki örgütlerle işbirliği yapmaktan çekinmemiş.