Üzülmeden ve endişe duymadan edemiyorum; boşuna denilmemiş, “Bir asır sonrasını düşünen, insan yetiştirsin... “ diye. Nesil yetiştirmenin en “mücerreb” yolunun da genç kuşaklara okuma zevk ve alışkanlığı kazandırmaktan geçtiğini hangi akıl sahibi inkâr edebilir? Son yapılan bir ankette, öğretmenlerin bile % 40’ının yılda bir kitap okuduğu, % 8’inin hiç kitap okumadığı bir zeminde, kime ne alışkanlığı verilebilir endişesi içimi yaksa bile, yine de “ikra” emrinin bir gereğini yaptırmaktan başka bir yol bulamıyorum. ( Türkiye nüfusuna oranla toplam gazete tirajının 3.500.000 olduğu da hesaplanırsa, şimdiye kadar kaç adım yol alındığı anlaşılmış olur.)

Davayı açanlar, memleketi sarsmayı başardı ve kısmende olsa (Belkide istediklerinin hepsini elde etmişlerdir.) istediklerini aldılar. “Hımmm! sizi sizi, ipler bizim elimizde hareketlerinize dikkat edin.” dediler. Ve müminlerin yeni bir hareketlenme yaşamalarını dolaylı yoldan engellediler. Aslında kendi çıkarlarını koruyan bir ekibi yine halk kahramanı olmasını sağladılar ve yerel seçimler için bu aktöre yeni bir enerji depoladılar. Merak ediyorum bir daha ki genel seçimlere ne bulacaklar. Dava konusu olan konularda bir arpa boyu ilerleme var mı? Yok.

Pek Muhterem Necmettin Erbakan Hoca’nın ‘milli görüş bakiyesi’ dört talebesinin Türk siyasi hayatına son onbeş yılda vurmuş oldukları damga, yadsınamaz bir gerçek.

Ak Parti’nin kuruluşu, felsefesi ve yürüyüşüne de öncülük eden bu dört duayenin, bu onbeş yıllık yürüyüşünde aralarında en ufak bir kişisel ‘görüş ve fikir ayrılığı’ da vuk’u bulmuş değil.

Askeriyenin, çizdiği kader çizgisinden kaymış topluma bir çeki düzen verme ve haddini bildirme girişimi olarak darbeler, militarizmin en görünür ve en şiddetli hallerinden biridir.Toplumun, üstüne giydirilmiş deli gömleğinden çırpına çırpına çıkarttığı uvuzların budanmasıdır."Ve yarattığı tahribat buradaki hiçbirimiz için bir muamma değil."

Güneşin ışıkları ile bir iki saatliğine uyku alemine çekilen Diyarbakırlı Teğmen Şevki, büründüğü yırtık battaniyenin altından hızla kalktı. Sanki bir şeyler sezmişti. Kısa zamanda toparlandı. Tıraşını oldu. Üstünü başını temizledi. Etrafa dikkatlice baktı. 57. taburun 4. takımına komuta ediyordu Teğmen Şevki. “Hava güzel” dedi kendi kendine.