...
O an telefon çalar.
Santral kafa… alo, kim o?
İpcell’le bağlan hayaataaa…
Yapma yaa…
Hangi hayata? Hissiz, duygusuz, ağzının tadıyla “bir hasret”, “bir özlem”, “bir nerdesiniz” dedirtmeyen hayata.
Bağlan atların bağlandığı hayata.
Bir tutam ot bir helke su;
Necip Fazıl’ın dediği gibi
“bir hayata çattık ki hayata kurmuş pusu.”
Sonra kişnesin nefis, bunasın bulduğuyla.
Demlenmesin duygular, kıvrılsın da uyusun çot güdük kuyruğuyla.
Telli fonlardan evvel telli turnalar vardı.
Telsiz fonlar icad oldu, turnaları gören yok.
...

Aylardan Eylü’ldür, ellerim buluta dokunur… Ekim’dir, yeşil ölür… Kasım’dır, soğuk uykusundan uyanır… Aralık’tır, beyaz doğar… Ocak’tır… Şubat’tır… Mart’tır… Hülâsa geçen zamandır.

Sokaklar, caddeler, çarşılar, pazarlar, insanı taşır. İnsan yüklendiğini unutmuştur.
“Ulu caminin minaresi, göğü çınar kökü gibi sarıp kucaklasada,” boynu büküktür. Hayat gariptir. İç içe geçmiş hikâyeler söz’e galiptir.

Çiçekler gül’e imrenmeye, taşra metropole koşmaya devam eder. İnsan başına yeni-zaman destârını giyer, kültürü, ahlâkı ne varsa üzerinden çıkarıp başlar metropol güneş’inin altında güneşlenmeye. Güzelleşeceğini sanan eşref-i mahlûkat, karardığının-kapkara kesildiğinin farkına varamaz. Zira tüm şehir sür’atle kararmaktadır…

Savunmaya geçen kaç hücrenin ev sahipliğini yaptı bu beden.
Karşılıksız kalan etkilerin tepkisiz ortamında zavallı bile olamadı.
Suskun kalmayı yakıştırdı kendine.
Şimdi karşımda çığlıklarını övüyorsun. Oysa ben ne olduğunu bilmediğim sesliliğine isim bulmaya çalışıyorum. Bana yakışan yorganı başına kadar çekip sessizce durmak.

Sular inzivaya çekildiğinde
Rimeli gözler göğe doğru, olabildiğince mavi
Çatlamış dudaklarda tuz tortuları, kristal neşir
Kalafat meknun, kalafat medd ü cezire hamil
Kayda mahsus ifadeler, eksenimde
Bu bir efsunlu dua, belki doğuştan
Benimkisi, susmak değil
Aklı başa devşirmek!
İş işten geçtikten sonra
.., sonradan.,

Mus’ab’ların kokusunu getirir rüzgâr.
Beynine ilk komutu veren de o kokudur koşmak için.

Ey kutsanmış yalanlara ’selam’ diyerek yoluna inançla devam eden Yusuf..
Senin kokun da benim gözlerimi açıyor şimdi.

Eskil ve çağlar içinden çağıldayıp gelen
Masallar dinledim
Bir öyküye kahraman olmaktansa.
Kim kimin kahramanı diye geciyorken
Aklımda, kulağıma taktığım kirazlar kalmış

Başım ellerimin arasında
Düşüncelerim akşamdan kalma
Ufkunu yitirmiş bir güvercin
Durmadan kanat çırpar
Yol bulamıyor aydınlığa
Ve kafam karışık

Kelimeler anlatır mı Aşk-ı Muhammedi.
Nabi yazdı, Medine Ezan diye dinledi.
Süleyman mevlidi gönüllere nakşetti.
Ben yazabilir miyim Ey Sevgili?

Gerçekte adımlayamadım bastığın yerleri.
Mekke, Medine olmadan açılır mı kalbim
İstanbul’da Eyüp, Üsküdar ayak izleri
Bursa, Konya, Kayseri hep sevgilinin şehirleri.

I.sus…
-Demir kapıyı çaldı, kimse yoktu, sesini duyuracak oldu, cesaret edemedi.
-Yalnız mıydı?
-Galiba. Çünkü, cesaret edemedi…
-Yalnız olunca cesaret olmuyor öyle mi!
- Hayır! Cesaret olmayınca, yalnızlık oluyor, böyle !

II. sus…
-Merdiven başında, ilk basamağı çıktı, elleri titriyordu, adım atamadı.
-Korkuyordu o vakit!
-Galiba. Çünkü, ayaklarına hüküm veremiyordu.
-Korku olunca hükümsüz oluyor öyle mi !

yorgun akşamın sonunda yine, evimize çıkan yokuşu adımlıyorum.
her zaman türküler eşlik eder bana bu rampayı tırmanırken
yoksa çekilir mi bu zorluk
her akşam
her gün
.....