Kuytu endişelerin, kâbus tahterevallisinde sallanışını seyrediyor bir adam… Tıraşsız yanaklarından bir hırpanilik süzülüyor… Ağız tadıyla yenilmemiş bir lokma gibi hürriyeti ayaklarına dolanıyor. Asap bozan bir rüzgâr savuruyor paltosunun eteklerini… Kime niçin, neye ne sebeple ya da her şeye kızgındır bilinmez… Üzerine her düşen kar tanesini eriten bir buhranın avucunda olduğunu ağzından kaçırıyor yüz hatları… İlle de gamzelerin bir dem mesken tuttuğu yanakları…

Üzerinden çıkarmayalı, derisiyle kaynaştığı zannı uyandıran devetüyü renkli paltosunun cebinde mahkûm elleri… Bir şeyi sıkıca tutar gibi… Belki de saklar gibi… Kim bilir? Ayazla kardeş olmuş gözleri, artık erozyona uğramış buğuların saydamlığında gelmiş ve geçmiş her şeyi aklar gibi… Hem bu adam karanlık ve loş… Tıpkı yürüdüğü sokaklar gibi…

Soğuk bile üşüyor sanki adamın avuçlarında… İrtifa kaybeden bir doğan gibi dönerek yere çakılan gölgesi, feri sönmüş sokak lambalarından kaçıyor… Hey hat! Zaman, zemherinin bahçesinde siyah bir çiçek gibi açıyor. Asrın başından beri köşe başındaki eski konağın çatısına konup sokağın ahvaline şahitlik eden ihtiyar karganın nidasıyla çınlıyor gece… “Gaaaak!” Adam sesin geldiği yöne dönüp yakası açılmamış bir küfür savuruyor. Kaldırım taşları siniyor bu nidanın şer kokan nefesinden tiksinerek… Kaldırımlar titriyor. Sığınaksız kalmış bir kalyon gibi…

Gece diyor ayazın yaladığı gökyüzünde bir yıldız… Yıldızlar gecenin masumlarıdır diyen bir şairin hayaleti sokuluyor bu hayalin bir ucuna… Hayalle gerçek arasında sıkışıp kalmış varlığını, gençliğin ne olduğunu bilmeden kapısını çalan ihtiyarlığını ve parmakları arasında buruşturduğu izmaritin çığlıklarını duyarken tattığı bahtiyarlığını düşünüyor adam… Düşün… Düşün… Düşün… Adam sen de! Aynen böyle der gibi kımıldıyor morarmış dudakları…

Sokaklar birbirine eklenirken, adamın adımları aheste kürek çeken bir kalyon edasıyla karanlığı kat ediyor. Gördüğünü baktığıyla kıyaslamak gibi bir müselleste bekliyor bir müddet… Gramofonların gıcırtısından nasiplenmiş bir kulak irkiliyor pencerenin önünde… Zavallı dediğine bakarken zavallılığını fark eden bir kadın… Adam zavallı kadının gözünde… Kadının gözleri… Torbalanmış göz kapaklarının çekikleştirdiği bir çift ateş…

Ateşe düşen kelebeklerle bir oluyor adam… Yamalı pantolonunun paçalarından bir parça koparacak gibi esen rüzgâr dahi üşüyor ateşte… Zavallı denilen adam, kendini zavallı olarak niteleyenin gözleri önünden tıpkı bir kandilin siyah dumanı gibi dağılarak kayıplara karışıyor…

Çiğ düşüyor seher vakti… Kırağılaşmaktan yorulmuş bir çiğ… Ham hayallerine dokunan adam yine söyleniyor… Hamdık çiğ de olduk! Hem pişmek kim biz kim… Rüsva olmanın sırrıyla dost edindiği kediler peşinde… Miyavlayışlarında bir tuhaflık var gibi… Ölümü haber almışçasına acıyla miyavlıyorlar… Donuk bakışların donduğu yerde esaretinin zülfüne dolaşıyor parmakları…

Kediler… Üçler, kırklar yediler… Ah bu adama bütün gece neler neler dediler! Ama duymadı… Duymaya takati olsa idi duymayı reddedip söyleyen kesilirdi.
Söylemeyi de beceremedi.

Kimlik meselesiydi derdi? Kim olduğunu kendinden soramazdı ya! Ben kimi? Eğer “ben”e sorsaydı ben cevabı ben olarak vermez miydi? Ben deyince eli sakallarının kapladığı yanakları okşayarak sol üst dudağına kadar indi. Acıklı bir gülümseyişle… Tam burada bir benim vardı dedi. O esnada… Gök hiddetle gürledi.

Sehere uzanan bir kar akşamından arta kalan ayazın uğuldadığı anda göklerin gürlemesi ne tuhaf… Böyle düşündü. Kusur aramazdı ama bir kusurun kenarında dikildiğini fark etti. Farkında olmak tam o anda adamın canına yetti.

Aklının arka kapısını ardına dek açtı. Boğum boğum olmuş düşünceler… Kafesinden bırakılan sakalar gibi sökün etti göklere… Gözlerinde yazanı okumaya cesaret edenlerin tahlili çok basitti… Adamın o gece aklı kaçtı!

Adam umursamaz… Başka zaman… Başka mekân… Bambaşka bit boyuttan şu ana çevirdiği gözleriyle yoldan geçen bir bekçiye ezik bir sesle sordu: “Saat kaçtı?”