Mürekkebi akmış zamanların deli gömleği giyinmiş çocuklarıyız biz. Ütopyalardan arta kalmış nihân bir yalnızlıkta vukû bulmuş hayallerimiz süzülmez kağıtlara kalemlerimizden. Sahih ve sarîh vakitlerin aydınlığında yola çıkmış sözler büyütürüz seherin muştulu rüzgarlarına yoldaş ve sırdaş eylediğimiz.

Biliriz sevda nedir, sevmek nerde başlar, ölüm nerde sonlanır. Gözyaşının bedelini ödemek çoğul yalnızlıklar arefesinde ve yolların kesişmediği noktada buraya kadarmış deyip usulca çekilmek hayatlardan, solgun bir bahar akşamında yağmura tutulmuşken haykırmak dünyaya yine usulca; yağmurlardan arta kalanlarla savaşımız…

Ve biliriz bir şehrin hikayesi nerede başlar, hangi izbe köşelerde kimin avuçlarında renklenir üç beş kuruşluk hayat!… Fethettiğin ülke hangi coğrafyanın hüznünü nakşeder gecelerine.. Aydınlık mı karanlığa gebedir, karanlık mı aydınlığa…

Şimdi bu yolun menzili nereye çıkar. Bu bulut taşır mı yükünü geçmiş zamanların. Bu değirmen öğütür mü mahfilinde âb-ı hayatı... Leyla yâr olur mu Mecnun’a.Mecnun ar eder mi Leyla’sından.. Ya da şairin dediği gibi ”Leyla hem soru hem cevap(tır) mıdır”…