27-Nisan’da CHP’nin olağan kurultayı var. Tarihi ilginç. Hatırlanacağı gibi 27-Nisan doğumlu bir e-muhtıramız var. Bazen tarihler bilerek seçilir. Acaba Baykal da o muhtıraya hala destek verdiğini zımnen ilan ettirmek için mi bu tarihi seçti? Bunun cevabını bilmiyoruz ama kurultay tarihi rastlantı olamayacak kadar dikkat çekici. Ve bununla bir mesaj verilmek isteniyorsa bu tavır tam CHP’liktir.

CHP’nin kurultayı muhafazakâr cenahta hemen hemen hiç dikkat çekmiyor. Çok az konuşuluyor. Hatta görmezden geliniyor. Daha çok CHP’liler “bizim CHP’den artık ümidimiz kalmamış” şeklinde açıkça belirtmekten çekinmedikleri bir haleti ruhiyeyle kurultayı izliyorlar.

Kurultayda Baykal'la beraber dört aday adayı var. Eski Grup Başkanvekili Haluk Koç. Koç’un önemli özelliği “Baykal’dan daha az demokrat olması.” Diğeri CHP’de 2000 ile 2005 arasında partinin gençlik kolları başkanlığı yapan Ayhan Yalçınkaya. Ve Umut Oran...
Hiçbirine şans verilmiyor. Hatta aday olmaları bile zor. Çünkü CHP’de her parti üyesi genel başkanlığa aday olamıyor. Bunun için 1213 delegenin yüzde yirmisinin yazılı onayını almak gerekli. Bu da yetmiyor, onay veren delegelerin kurultay günü başkanlık divanının önüne gelip imzalarını tekrarlamaları icap ediyor.

Bu şartlarda Baykal’ “istediği kadar CHP genel başkanlığı koltuğunda oturabilir." Zaten tüzük bu şekle bunun için getirilmiş.

Bu anti demokratik tüzük memlekete şu yönden faydalı olabilir. Baykal değişmeyeceğine göre ve CHP de Baykal’la iktidar olamadığına göre o zaman iyidir. Yalnız Baykal’la ülkede bir muhalefet boşluğu var. Muhalefet eksikliği ise hem işlerin sağlıklı yürümesi hem de muhalefet açığını siyaset dışı güçlerin doldurma ihtimalleri olduğundan öyle umursanmayacak bir mesele değil.

Ortalıkta dolanan siyaset dışı muhaliflerin varlıklarının bir nedeni de Baykallı ana muhalefetin vazife zafiyetinde olmasıdır denebilir.

CHP’deki tüzük seddi Ak Parti’de olsaydı ortalığı yıkmaktan çekinmeyecek olan medya birkaç kalem dışında genelde bu meselede suskun. Manşetlerde göremiyoruz bunu. Sert eleştiriler salvo halinde ona yönelmiyor.

Sosyal demokrat partilerimizde iç demokrasi eksikliği var. DSP’de Ecevit’e karşı aday olan Sema Pişkinsüt’e kurultay salonunda saldırı olmuş ve oğlu darp edilmişti.

Baykal’ın tavrı ise malum… Bir önceki kurultayda Mustafa Sarıgül’ün aday olmaması için bütün güç sarf edilmiş ve elden gelen entrika çevrilmişti. Baykal’ın kurultay salonunda Sarıgül’e karşı tahfif edici, azarlayıcı ve küçümser tavrı ise hala hafızalardadır.

Buna karşılık Fazilet Partisinde Recai Kutan ile Abdullah Gül’ün rekabeti Erbakan Hoca’nın partideki otoritesine ve Kutan’a desteğine rağmen son derece medeni ve gül ikramlı bir tarzda olmuştu.

CHP’den yılların CHP’lileri umutlarını kesmişlerse artık ona farklı gözle bakmanın âlemi yok. Halktan uzak o partide devalık bir şey kalmamış denebilir. Yalnız ülkenin bir muhalefete ihtiyacı var. Gerçi Devlet Bahçeli’li MHP var lakin onun temsil etmediği bir kitle de mevcut. Bunun için çokça dillendirildiği gibi ciddi bir sol partiye ihtiyaç var. Solun oyları öyle sanıldığı kadar fazla değilse de bugün için o kesim bir partiye muhtaç

CHP şuan soldan ziyade ulusalcılara yakın. Hatta oy kaygısı ve geçmiş bağları olmasaydı CHP’nin artık hiçbir bağı kalmadığı solculuğu atmakta bir beis görmeyeceği dahi söylenebilir.

Baykal gitmek niyetinde olmadığı gibi gideceğe de benzemiyor. Rakipleri güçlü değil ve önemlisi o cenahta “Baykal’ın gitmesi yönünde ciddi bir talep de yok.” Hatta Baykal biraz alternatifsiz gibi…

Ülkede bir ulusalcı rüzgâr var. Baykal o rüzgarı seviyor. Onların siyasetteki temsilcileri olmaktan rahatsızlık duymuyor ve bunun solla uyuşup uyuşmadığını umursamıyor.

Kurultayın sonucu belli gibi... Baykal dışında diğer adayların medyadaki kimi kalemlerin çabalarına rağmen şansları yok.

Kısaca bu Kurultay CHP için formalite dışında bir şey ifade etmiyor.