Dilim yırtılan yıldızların miracında
Kefenime kundakladım süt çiçeklerini
Çarpılmış ruhların eline dokunamam
Bir kum tanesi çekti bütün suyumu
Ölümü sindi üstüne emzirdiğim çakalların
Deniz fenerlerin de kırdım sapanlarımı
Tövbenin kütüğünde günahımın başı
Yırtılan dilim yıldızların miracında

Serçelerin kanadına inciler doladılar
İnadına göklerimi yangına boğdum

Akşamın ıslaklığına düşmeyen damlalarım
Kuruttuğum gündüzün vebalini boğuyor
Ve bir başkent doğuyor sürgün ülkemden
Düşüyor toprağa kurşun gibi isyankâr tohumlar
Gamzelerimde katrelerim üşüyor
Medusa’nın saçlarından taç yapıyorum…
Zamanın doğumsuz ölümüne düştü
Akşamın ıslaklığına düşmeyen damlalarım

Tenime geçmişin kanlı hürriyetleri bulaşmış
Gaibin bütün yükünü sırtlamış kamburum

Sen benim hangi şehir olduğumu bilemezsin
Adımı büyücülerin şatolarına gizledim
İzledim gözlerinde kesişen yıldızları
Keşişlerin dizlerinde atomu parçaladım
Ben çıplak tenimle mermere uzanmış adamım
Kanım çekilirken damarımı ateşlerim
Soğuturken bedenimi donakaldığım secdelerde
Sen benim hangi şehir olduğumu bilemezsin

Hayatsız hayallerin diken kadar tatsız güllerinde
İsimsiz senfonilerin bir tutam suskunluğu sesler

Mermilerimi yağmurlarda törpüledim
Yılgın umutların kocamış fakirleriyle
Ölümü didikliyorken aynalar tenhada
Bir yanağımı toprağın bakirelerine verdim
Renksiz bulutların ayinindeyim şimdi
Bütün umutsuzlukların son raksını göreceğim
Sol gözümün ışıklarını kararttım…
Sağ gözümü kuşların mezarına gömdüm
Törpüledim mermilerimi yağmurlarda