/ sadece bir isme layık olmalıydı
bitimsizlik isme en çok yakışandı…/

Geldin bitmez dediklerimi bitirdin kanlı ellerinle
Ateşe tuttuğun kağıtlar gibi kıvrıldı ilkin
Her şeyin ezeli vardı ebedle arada duran
Bâkilik şartı koşmamıştım ki sahi ben…

Muhabbetten doğmuştu aşk
Latincede ölüme yakınlık
Amor/amore/morte/amoure
Muhabbetle ölüm arası
Bir aşk risalesi avuçladım
Gözlerim her satırına bir âşinalık taşıdı

/ stabilize bir doğum lekesi gibi durdu cenin üzerinde
Latincede mevtalık üzerine oturan : l’amour /

Ya veylllll
Ekosunu yitirmiş bir çığlıktı bu…
Yanmak yakılmak arası paradoks bir eylemdi
Araftı bana en yakışan
Bil-dim; bildiğime yandım!

/ mızrabına eş tutmuştum bu acı nira dalgasını
tamburi bir nefese ravi olmuştum /

İçli nefesler ,
tambura eş nağmeler…
Rast gele bir makam tutturdum
Bir buselik kondurdum
Bitimsiz bir cennet ezgisini kulağıma nâm saldım

/rast mı, buselik mi hicaz mı,
hangisi bir haykırışa eş anlam sunar/

İçime senfonik acı nağmeleri bıraktın
Notaları yanlış anlayan bir orkestra şefiydim ben
Olmadı;ben isimsiz kalmış
Bir nev-niyazdım ya da…

Geldim,dayandım kapısı tokmaksız cümle kapısına
El -pençe divan :

// affet ya rab//

Arafta kalmanın
rezilliğine katlanmaktı yokluğun…
İşte o zaman anladım
Latince’den bildiğim ölümdü aşk…

27 Receb 1429 - arafta kalan bir muhabbet deminde…