İstanbul, bizi kapalı bir hava ile karşıladı. Toprak hafif hafif rahmetlenirken, kara bulutların ortalığı kaplaması bir seyyah için hem güzel hem de kötü bir haber. Yoğun tempo ve koşuşturmaca ardından akşam Beşiktaş Sinan Paşa Medresesi’nde abdest ve namaz ile kendimize geliyoruz, sanki hücrelerden bir piri fani bahçeye çıkacakta bizi kucaklayacak. Şimdi vapurdayız, iki yaka bir düğme misali birleştiriyor koca kıtaları. Avrupa’ya geçince batılı olmadığımız gibi Asya’ya geçince de doğulu olunmuyor, nasibimize düşen iki arada bir dünya… Üsküdar Valide Sultan’da yatsı namazı ve Çınaraltı’nda çay. İskender’in misafiri oluyoruz. Çınaraltı’nda ziyaretçilerimiz var; Gerçek Hayata yeniden cansuyu olma yolunda Faruk ve kadim dostumuz İbrahim Paşalı.

Günlerdir buradayım, bu meydanda, şu eski evin karşısındaki tapınağın beşinci merdiveninde oturuyorum. Fakat hala daha isteğime kavuşamadım. Yolunu gözlediğim kişiyi göremedim. Dün yağmur yağıyor dedim, bir önceki gün festival vardı, öncesinde ise vakti kaçırmıştım. Bugün ise tam vaktinde buraya geldim ve oturdum buraya, bekliyorum. Kumari seni göreceğim…

Peki Kumari’yi neden bu kadar çok görmek istiyorum, beni buraya günlerdir bağlayan nedir? İsterseniz olayı size en başından anlatayım, yani dört gün öncesinden başlayayım.

Şerif Benekçi’nin inceleyebildiğim tek eseri var: Şimdi Ağlamak Vakti. Romanın yanımdaki “ayrıcalıklı” yanı, ilk bölümlerinin Gediz’in köylerinde geçmesi. Vefatını, dostum M.Nuri Yardım’ın köşesinden okuyunca “ İnna lillah…” dedikten sonra, bahsettiğim romanın iklimini yeniden duyar gibi oldum.

Belki de muhterem okuyucu meraklanacaktır; neden “ağlamak vakti” romanı?.. Çünkü Mekan Gediz’di ve ilk vazife yıllarım da oradaydı. Gerçi merkezi değildi ama, merkeze yakın bir nahiyeydi: Şimdi ilçe olan Şaphane…

1.Gün
Sabah 07:30'da İstanbul'a ayak bastım. Uyur uyanık gözüme takılan tarihi bir cami görüntüsü ile medeniyetin başkentine geldiğimi anladım.

Esenler otogarında orta bölmede yer alan mescidi kaldırmışlar. Önce bu duruma kızdım; fakat yeni yapılan tesisi görünce sinirlerim yatıştı. Kütüphanesi, kıraathanesi, çorbacısı tam bir külliye olmuş. 1 ytl'ye çorba olur mu? Olur.

Öğle namazını Sultanahmet camisinde kıldım.

Trabzon’dan Çıktık Yola…

Diyar diyar gezmek, farklı yerler görmek, herkes gibi benim de en büyük isteğimdir. Gezmek söz konusu olunca fırsatları muhakkak değerlendiririm. Fırsatı kaza etmem. Gürcistan’a arkadaşlar tarafından gezi düzenleneceğini duyunca ben de bu geziye dâhil olmak istedim. Geziyi düzenleyenler gönül dostlarımızdı. 23 Mayıs 2008 Cuma gününün ikindi saatlerinde Trabzon’dan bir minibüs dolusu dost insanla Batum’a gitmek üzere yola çıktık. Yola çıkarken yarısı boş olan minibüs sahil şeridindeki ilçeler bir bir geçilirken doldu.

Bir temmuz günü sabah namazı akabinde bir kamyonda güneşle kah bir ağaç ardından kah bir dağın gölgesine düşerek selamlaşıp yola revan olduk. Ömrüm boyunca değişik mekanlara seyahat yaptım. Nereye, nasıl olursa olsun severim yolculuğu. Hissediyorum bu da onlardan birisi olacak.

Kamyonun rampalarda homurtuları bir şikayet gibi gelse de rızkı için direksiyon sallayan kaptanın buna aldırış ettiği yok. Hatta aynadan daha bir muhabbetle bakıyor kamyonun egzozundan çıkan dumanlara. Kulağı bende lakin hem göstergeleri hem yolu, önünü, arkasını hasılı dört bir yanını tekmil kontrol ediyor… Dereler akıyor yola paralel. Tipik iç Anadolu, tipik bozkır. Ekinler henüz biçilmeye başlanmamış. Yağmurlama ile sulama yapılıyor bir çok yerde. Patatesler, mısırlar, ayçiçekleri… Bir kara tren fırlıyor tünelin birinden. Kargalar sıçrıyor yolun kenarına. Gün uzamış gölgeleri süratle kısaltıyor. Hararet basıyor dağları…

26/04 Cumartesi günü yollardaydık. Allah’ın izniyle iş vesilesi ile önce Aksaray’a, sonra Kırşehir’e gittik.
Aksaray’a varmadan coştum ve duygularımı otobüste diz üstü bilgisayara döktüm (1.Bölüm).

Hele o ruhlar kabristanına girişim, büyük ağaçlar içinde yürüyüşüm, Somuncu Babam’a yaklaştığım anda gönlüm tamamen şevke gelmişti.

Allah'ın izniyle önce Aksaray’a daha sonra nasipse ilk kez Kırşehir’e gideceğim. Ahilik konusundaki çalışmaların hızlanması yolumuzu bir gün Kırşehir’e ulaştıracaktı, bugüne nasipmiş. Ahi Evran benim için önemli bir model. Bu topraklarda esnaflık, mesleki rehberlik, çalışanlar adına bir şeyler söylenecekse o iyi tanınmalı. Ayrıca onun yolundan gidenler ve ondan önceki yürümüşler dikkate alınmalı ki bugüne has yeni bir model yoğurabilelim.

Aksaray’ın benim için anlamı büyük. Kenti anlamlı kılan nedir? Kişilere göre değişir; bana göre kentin geçmişi ve içinde bulundurduğu yer altı, yerüstü değerleri. ŞEYH HAMİDİ VELİ namı diyar Somuncu Baba Aksaray’ı benim için anlamlı kılıyor.

Yıl 1985.

Memleket ekvatorun hizasına denk gelmemiş kardeşim bir soğuk, bir kar ki hiç sormayın. Evliya Çelebi’nin kedisi damdan dama atlarken ortada donmuş, kalmış. Bizim kedi ise – soğuğun şiddetine bakın ki siz – daha damdan dama atlamayı düşünürken oracıkta donup kalıyor. İşte öylesine bir kış günü. Aylardan ocak. Cuma ise günün adı. Okulun camiinde Cuma namazını eda ettikten sonra, ailelerimizin tevekkül ve heyecan dolu bakışları arasında otobüsteki yerlerimize kuruluyoruz. Arabamız Süper Man. O günlerin en revaçta arabası yani. Yola koyuluyoruz. Kimsenin, heyecandan üşümeyi düşünecek durumu yok. Detayları geçelim, yola revan olalım efendim…

08.10.2002 günü saat 6.45’de Makedonya’ya gitmek üzere hareket ettiğimizde, Çiğli’den çıkarken çok şiddetli yağmura yakalandık. Makedonya’ya, gazeteci olarak incelemelerde bulunmak üzere gazete patronumuz Selim MEYDİ, ben (gazeteci), Yusuf AKÇEŞME
(tercüman-kılavuz) ve Kemal UZUNKAYA (teknisyen) olmak üzere yola çıktık.