Karanlık çok uzaktı.
İşte yine üşüyordu. Duyguları, düşünceleri hatta tüm hücreleri.Aldırmadı. Mevsim kışa yol alırken olurdu böyle.Olması gereken de buydu. Olsun. Ankara güzeldi bu mevsimde.
Yol.
-Bilir misin Beypazarı’nı?
-Yok bilmem.
-Peki ya sen?
-Bende bilmem.
Bir kere daha inandı ki dağlardaki karı eriten, yokuş aşağı bahar yağmurları salan, taşın yeşermesi idi güven.
***

Dünya nüfusu hızla artıyor. Köylerden şehirlere göç durmak bilmiyor. Göç ve nüfus artışı, şehirlerde bir sürü sorunu da beraberinde getiriyor. Köyler boşalırken, kentler kaldıramayacakları ağır bir yükün altına sokuluyor. Durum böyle olunca şehirler köyleşiyor her geçen gün. Şehirlerin kalabalıklaşması hayat kalitesini ve iş verimi düşürüyor. Son yıllarda şehirlere olan talep önceki zamanlarla kıyaslanamayacak kadar arttı. Bu durum hiç de hayra alamet değil. Köylüler şehre akın edince oralardaki verimli topraklar işlenmiyor. Böylece üretim toplumundan tüketim toplumuna geçişin sancılarını yaşamak durumunda kalıyoruz. Şehir hayatı tüketim çılgınlığını körüklüyor. Aile fertleri bir kişinin eline bakıyor.

Büyük demir bir kapıdan geçiyordum,kocaman halkaları ve evdekilere mahremiyetin sınırlarını hatırlatan gürültülü tokmakları olan ve sanki dünyayı tam ortasından bölmeye ayarlı cüssesiyle yıllara meydan okuyan,ben hep buradaydım oysa başkaları geldiler ve gittiler edasıyla mağrur,kanatlarını nazlı bir salınışla hayata açarken bile temkinli, çocukluğumun o koca avlulu upuzun hanesinde aynı kalan…

-Muhterem Recep Altepe ve Servet Hocaoğulları’na-

Bursa’yi ilk gelişim 1978 Yaz’ı. ÖSYM’ye Gaziantep’te bir “dost iklimini” teneffüsle birlikte girdikten sonra, önce Ankara’ya, sonra da Bursa’nın güzide ve tarih kokan , ama ihmal edilmiş, ama “şehirlikten çıkarılmış kozmopolit görünüşüne atmıştık kendimizi.

“ Atmıştık.” diyorum, çünkü yalnız değildim. Ortaöğretimdeki öğrencilik yıllarımda candan dostluğunu çok sık yaslandığım şimdi tıp doktoru (mütehassıs) arkadaşı, Müslüm'ü yol arkadaşı olarak seçmiştim kendime. Şimdiki yolculuğumda, Muhterem M. Ali’yi seçmem gibi tıpkı…

Gece… İki hece… Renginde, bir siyah aydınlığın, mehtâb ile devşirilmiş âhı saklıdır… Neylesem de; neylerin sarmaladığı gece yarılarının bağrında, gamzede perdelerin ardından doğacak güneşin muştuladığı nâr sabahı saklıdır! Örtücülüğüne güvenen gecenin sesini dinlemek için, kaldırımlara kulak vermek icab eder. Vaktiyle mest olunarak atılmış adımların hatırasını saklayan kaldırımlara… Unutmadan selam vermek de lazım! Eyüp Sultan şadırvanına dalıp gitmiş bir bulutun, yâr semalarına sebil ettiği cân yıldırımlarına…

Kusura bakma İstanbul… Seninle aramıza bir hicran girdi bundan sonra… Şaire zûl gelen hayaline, bir güzelin çehresi karıştı neyleyim ? Neyleyim… Sana sakladıklarımı bir eşkıya talan eyledi…! Gönül adımlarım, bir meçhule doğru usul usul ilerlerken; senden alınmamış muradımı, sana bırakıyorum… Biliyor musun İstanbul; her sigaramı gönül ateşimle yakıyorum…?

Orhan Kemal bir gün yanındaki arkadaşıyla İstanbul’u gezerken kenar mahallenin birinde tarihî bir Osmanlı çeşmesi görür. Bakar, bakar ve yanındakine dönerek. ‘ Güzel değil mi? Kim ne derse desin, biz ne yazarsak yazalım, adamlar büyük medeniyet kurmuşlar’ sözleriyle Osmanlı’nın mimarî de ve sanatta ulaştığı noktayı takdir etmekten geri duramaz.

Zaman akıp giderken taşrada, Alphons de Lamartine'in, ünlü “Göl” şiirindeki şu iki dizeyi okudunuz mu bilmem? İşte sizin için de mırıldanıyorum:

"Zaman dur artık geçme,
Bahtiyar saatler, sizler akmaz olunuz."

Şehir bambaşka uykuların kabusunda
Yağmur damlaları sarsa da tüm iklimi
Islanmaktan öteye geçememekle, bizar
Yürekte hissetmek var yağmuru, paklanmak akan sellerin ruhunda.
Sular deryayı andırırken şehrin ortasında ki figanlar hep usülsüz, hep bi-zeval
Ne çok gürültü var ne çok ahkem kesen..

Kırmızının mora, morun maviye, mavinin yeşile yaklaştığı yerdeyim. Bir ufuk var hayalimde. Pencerenin dışından bana gülümseyen, ortak olan dertlerime. Hayalimdeki ufuk gurupta; sisli akşamları sunuyor bana, ardından da seherleri, kuşlukları, ikindileri…