Gidiyoruz gündüz gece. Zaman ne kadar eli çabuk, bir çırpıda görüveriyor işini. Değişimleri bile fark edemiyoruz. Sihirbazlar zamanın bu hünerini kıskanıyor olmalı. Dün bir bugün iki, dünyada olduğumuzu daha yeni anlamaya başlamıştık ki; yol çoktan yarılanmış, ellerimiz ilişkilerimizin kanına bulanmış, düşler darmadağın edilmiş, geride kaç cevapsız soru bırakmışız, kimmişiz neymişiz bilememişiz.

Birden bire büyüdük, güle oynaya hem de. İple çektik okul bitimini, bir işe girmeyi, evlenmeyi; çocuğumuzu bekledik, ardından onun büyümesini, daha neler neler bekledik.

İslam inancında mülkün sahibi Allah’tır. İnsanlar sadece emanetçidirler. Belli bir süre imtihan edilmek için dünyaya gönderilen insan, bütün davranışlarından sorumludur. Malımızı nasıl kazandığımız ve nerede harcadığımız elbette sorgulanacaktır. Helal yollardan kazanılmayan ve yerinde kullanılmayan para, kişinin başına dert olabilmektedir. Malvarlığımızı insanların hayrına kullanmak manevi mertebemizi yükseltir.

Yüzün gibi soldu bütün yapraklar
Anlaşıldı mevsim seni de aşar
Gözünün feri gibi söndü yıldızlar
Zannetme ki akar boşuna zaman...

“Taşta
bir görüntü uyuklar, görüntülerimin görüntüsü,, Nietzsche

Sensizlik bir şehir olsaydı dedim,
Sensizdim, o şehri yakmaya geldim…

Durdum ve ufka bakıyorum. Ne muhteşem bir belirsizlik bu! Şu uzaktaki ince şeffaf çizgiyi görmesem; denizle göğün birleştiği, denizin gök olduğu bir yer olduğunu tüm cehaletimle savunabilirdim. İşte o çizgi, beni sıyırmanın eşiğinden geri döndürüyor. Orada, ufukta bir yerlerde denizin ve göğün birleşerek, iç içe geçerek birbirine karıştıkları inancına o şeffaflık engel oluyor. Suskuyla çığlık arasındaki o zar, o kıldan ince sırat…

zikrin melul bir hançere saplanmış kelam
yiğitliğin, sus olduğum gözlerinde hicran
yokluğun acılığı hayatıma ziyan.
kapıların kapanma ruhunu akledemeyen isyan

zindanın kalbine aşkın hallerini hapseden sen...
beklenmedik bir anda kalbime nisyanı yükleyenken
suretin , ahvalin tüm benliğime hükmederken.
gecenin suskunluğuna ayrılık gözyaşlarını ekerken

Köşebaşına bırakılmış şüpheli bir paket gibi bakıyorsun bana.

Avucumda bir resim. Rüzgar estikçe çoğalıyor. Acı bir öykü anlatır gibi bakıyor rüzgara.

Herkes taş kesiliyor. Işıklar sönüyor. Yıldızlar sönüyor. Oysa titreyen ayaklarım çığlık atarak sürgüne duran bir daldan başkasına ram olmamıştı.

Sıkıntım artıyor.

Temmuz, ter ve tuz.

Yaz geldi, ne güzel!..
Nice güzelliklerle geldi yaz.
Ne güzel şey hissetmek ve hissettiğinin farkına varmak!

Neden yaz beni sert rüzgarlara tutulmuş uçurtma kılıp ta uzaklara çocukluğuma götürür? Neden yazla beraber oruclu ağızlarla serin cami şadırvanlarına, bir ikindi vakti atıverir beni? Hâlâ ayrımına varamam çocukluğum mu güzeldi, çocukluğumun yazları mı?

Fazla yazamıyor artık. Bir sigara dumanı gibi gelip gidiyor düşünceler. Sımsıkı yapışıyor aslında mısralar birbiri ardınca yüreğin bamteline. Dokunamıyorum. Dokunsam incinecek korkusu sarıyor bakışlarımı. Göçmen kuşlar neden yüksek uçar, neden ses vermez ansızın gelen ölüm? Mezar taşları daha kaç baharı büyütür yosun tutan yüzlerine? Bilmiyorum.

Hayat üstümüze abanan çıngıraklı bir yılandır. Gölgesinde bin bir hayali barındıran yıllar, çıngıraklı yılanın desenleri misali hoş görünse de, ister istemez ürkütür bizi. Renk çizgileri içerisinde dalar gider gözlerimiz. Tonlar koyulaştıkça hissiyat karamsar, açıldıkça da iyimser bir hâle bürünür. Bir su misali, menziline koşar adım gider zaman. Tepeler ırak görünür yaklaştıkça.