Kalleşim:

Otobüsler, deste deste insanları taşıyor. Yağmur yağıyor. Şehirde çatılar, kaldırımlar ıslanıyor; yayaların üzerine su sıçratıyor arabalar. Bir memur, aç karnına sigarasını tellendiriyor. Öğrenciler, en son kopya tekniklerini uyguluyor, kopya çekmenin caiz olup olmadığını bilmedikleri derslerde. Çek - senet mafyası, bir hesabı daha gereğince halletmiş, alkollü (sevmedim bu kelimeyi en iyisi sarhoş, hatta eskilerin tabiriyle Küfelik) şoför, trafik polisini saatlerce uğraştırmış ve PKK bir köye saldırı düzenleyerek vatandaşları katletmiştir. Kimsenin yaşananlardan kılı kıpırdamamış, kıpırdamayan kılları gereği kıpırdanmamıştır.

İki yaşındaki torunum Meryem yanıma gelerek:

“Dedde! Dedde!" dedi iki defa. Önce duymazlıktan ve anlamazlıktan geldim, söylediklerini.
Bunun üzerine, dizime vurup elimden tutarak tekrar:

“Dedde del!” dedi ve beni yerimden kaldırıncaya kadar direndi. Elimi bırakmadan mutfağa götürdü. Su veya yemek için bir şeyler isteyecek sandım… Konuşuyordu hâlâ. Fakat anlayamadım söylediklerini…

Venedik gemileri limana yanaştı. İlk karşılayanlardan biri 6. Filo oldu. Devrimciler, yüksek tonda sloganlarla buyur ettiler. Che, oradaydı. Orhan Pamuk, Tolstoy, Cemil Meriç, Kemal Tahir ve hatta Galatasaraylı Hagi oradaydı. Yıldız Sarayı’ndan aralanan tül perdenin gerisinden bir çift efsunlu göz, müteessir seyrediyordu manzarayı.