Gözlerim esfele safiline
Gözlerim esfele safilini
Gönlümde bir hicran ovası
Yıldızlara bakarken, dilim yaralı
Ne acı seni anmak, ne acı.,

Sana söyleyeceklerim b/aşkaydı Behram. Ağlayan bir Kudüs bıraktıktan sonra bileklerinin çilesine, Diyâr-ı Saadet’e gitme arzusuydu seninle yalınayak, yüreğimde nefes alan.
En had bilmez ağıtımla, konmayacaktım omuzlarına.

Gün batımında alnından öperek günahının eski teceddütle, derin ve sükûn...ama hiç söylenmemiş sözler üzerine yeminle...Bir tan vakti hicrete...İkindi güneşinde Nebevî’de, akşam Mekke’de. Ağlayarak Taif’te, kanayarak vakt-i Mirâc Kudüs’te. Çıkarıp lügâtimde saklı duran tüm sevdaları, keşfedilmemiş kelimelerin bulunamayan ağrısında. Annemin kanaviçe işli duası, babamın vakarıyla...

Vakit ilkindi,
El örgüleri bir kenara saçılmış
nefessiz bir beden
ayrılık yine mi sardın evimizin dört bir yanını
ölümü kendine dost mu edindin
ya örgüler, ya gözyaşları...
ey ki ayrılık!

tam seni söylüyor sürgün
tam seni
ses de hüzün de kelimeler de
tam seni

gözlerim bentleri yıkın
aynalar düşmanım size

Üst üste yığılanın dayatması, beri taraftan akan haberlerin serancamı ile birlikte umudun önünü kapamakta kendilerine bir beis görmezken, Olan, insanların hayata karşı olan duruşlarındaki vakurun sendelenmesinde kendini göstermekte. Örselenen ahlak anlayışının “Mücadele” ile bilenmeyişinin hazin sonucu olarak karşımızda öylece duran, aslında ağır bir imtihanın geçmek bilmez saatleridir. Ağızdan çıkanların gönülden feragatine şapka çıkarmanın vakti,
Hâsılı
Ziyan olarak zeval kayıtlarında…

***

babamın 1000x1000 genişliğindeki kabrinden geliyorum
babamın 1000x1000 büyüklüğündeki tutkusundan
ululardı babam Tanrı’yı her seferinde buna tanığım
size haber veriyorum derdi turfanda her şey yaşanası ve dipdiri
size büyük bir çoğalmayı haber veriyorum
tenevvü eder her şey her daim bu kainatta

Çoktan seçmeli tanrı tutanlar
Narkotik müptelası gibi nazire dökerler
Dünyanın nirengini tuttuğunu sanır
Mürekkep yalayıp, kül yutanlar

Adam alnından ter, elinden yağ damlar halde son duyduğu haberle taşınmaz hale gelen bedenini koltuğa bir çuval misali bıraktı. Bin bir hesap ile ona geçinmek için reva görülen 500 lirasını da artık almayacaktı. Birilerinin bir oturuşta ki sofra donatma parası bile olmayan rakamlar o adamın geçimliği idi. Yaşı 50 olmuştu; yarım yarım yatan sigortalar ve yeni alınan kararlarla mezarda emekliliği bekleyecek şansı bile kalmamıştı. İşten atılan 15 arkadaşını da düşündü; kimi evlenecekti, kiminin çocuğu olmak üzere idi, kiminin hayalleri vardı.

Miladı yırtıp attık güvercin kanatlarından. Zamana tütsüler dökülüp kafiyelere yaranmayacak artık. Kimse. Hiç kimse ne olup bittiğini anlamayacak. Yalnız gizemi kalacak heyecan ve tecessüs sahibi insanlara gecenin. Uygun adım yürüyüşler, hep bir ağızdan marşlar söylenmeyecek. Çünkü çok gizli aşkların ihanetine yöneldi takvim yaprakları. Bahar, yalancı çehresini fırlatıp attı bir yana. Bakire sevgililer anne oldu yabancı babalara.

Firkat , gece ayazı
Buz kesiyor eller...
Yürek ateş harbinde....
Gözler nakış nakış işliyor damlaları...
Dolunay ruhumu sarıyor...
Zaman cenke uğramış sanki...