“Unutmamak ve unutturmamak adına..
Başını öne eğmiş,hayatına ket vurulmuş tüm yarım kalmışların anısına…”

Hayata rehin bırakılmış umutlar taşıyordu huysuz bir güne.

Sorulardan geliyordu;karanlık akşamların yorgun bedeninde açtığı derin yanık izlerinde bir içli şairi besleyerek.Kimsenin kendi sesini dinlemediği ağıda benzeyen zor bir hikayede figüranlık yaptığına içerleyen yüreğine,yurdunun gülzarında direnen soluk benizli çocukların inadını öğretiyordu bozgun sonraları.Direnmek oluyordu gece;inadına ayakta durmak bir soysuz fırtınada.

Ama ne zamana kadardı, bu kirli eşikte çizilmiş belirsizliğin öfkesinde hayat,ne kadardı yalnızlık?

Dem bu demdir, dem bu dem… Dem, aşkın kanı derdi eski zaman sözcüsü öğreticimiz Süleym, sana yanlış yoldan seslendim. Sana kurulu sofraların hicazından ses ettim. Sigarası tütüne hasret köy delikanlılarının parmak aralarında çalınıyor faslım. Ülkemin en hicaz kısmı pencerem, pencereleri bilirsin, bekleyen ve beklenen halidir dil bilgisi derslerinin. Baba eve dönüyordur işte, bilirsin. Baba olarak eve dönüyordur hayallerim…

Bir geçmişin sırtını keseliyorum. Ne çok kir çıktı görsen yaklaşmasın bana. Yaklaşma zaten, acıların en güzel makamı seni söylüyor burada. Burası sen oldu, sen beni görmeyeli. Dilimde tutturduğum bir şarkı var, notası kırık, anahtarını sağa çektim yolum gibi. Beni bilirsin Süleym, hala bildiğin eski Zinanım…

Zamanın kıyamı bu olsa gerek… Düş ve gerçek bahçelerinin sonsuz meyvesi olan Süleym, sen ve sana gelen yollarda gençliğimi mübah eyledi Rabb… Sen ve sana gelen yollarda geçti aşkın dibacesi. Sana sonu olmayan masallar, efsaneler sunuyor, bir peri padişahı kisvesinde sana öyküler sunuyorum…

Bağışla!

Geldi cüreti aşkın… Aşk fasla durdu, içimden geçen sesler seni tanımlıyor,

Gözlerim esfele safiline
Gözlerim esfele safilini
Gönlümde bir hicran ovası
Yıldızlara bakarken, dilim yaralı
Ne acı seni anmak, ne acı.,

Sana söyleyeceklerim b/aşkaydı Behram. Ağlayan bir Kudüs bıraktıktan sonra bileklerinin çilesine, Diyâr-ı Saadet’e gitme arzusuydu seninle yalınayak, yüreğimde nefes alan.
En had bilmez ağıtımla, konmayacaktım omuzlarına.

Gün batımında alnından öperek günahının eski teceddütle, derin ve sükûn...ama hiç söylenmemiş sözler üzerine yeminle...Bir tan vakti hicrete...İkindi güneşinde Nebevî’de, akşam Mekke’de. Ağlayarak Taif’te, kanayarak vakt-i Mirâc Kudüs’te. Çıkarıp lügâtimde saklı duran tüm sevdaları, keşfedilmemiş kelimelerin bulunamayan ağrısında. Annemin kanaviçe işli duası, babamın vakarıyla...

Vakit ilkindi,
El örgüleri bir kenara saçılmış
nefessiz bir beden
ayrılık yine mi sardın evimizin dört bir yanını
ölümü kendine dost mu edindin
ya örgüler, ya gözyaşları...
ey ki ayrılık!

tam seni söylüyor sürgün
tam seni
ses de hüzün de kelimeler de
tam seni

gözlerim bentleri yıkın
aynalar düşmanım size

Üst üste yığılanın dayatması, beri taraftan akan haberlerin serancamı ile birlikte umudun önünü kapamakta kendilerine bir beis görmezken, Olan, insanların hayata karşı olan duruşlarındaki vakurun sendelenmesinde kendini göstermekte. Örselenen ahlak anlayışının “Mücadele” ile bilenmeyişinin hazin sonucu olarak karşımızda öylece duran, aslında ağır bir imtihanın geçmek bilmez saatleridir. Ağızdan çıkanların gönülden feragatine şapka çıkarmanın vakti,
Hâsılı
Ziyan olarak zeval kayıtlarında…

***

babamın 1000x1000 genişliğindeki kabrinden geliyorum
babamın 1000x1000 büyüklüğündeki tutkusundan
ululardı babam Tanrı’yı her seferinde buna tanığım
size haber veriyorum derdi turfanda her şey yaşanası ve dipdiri
size büyük bir çoğalmayı haber veriyorum
tenevvü eder her şey her daim bu kainatta

Çoktan seçmeli tanrı tutanlar
Narkotik müptelası gibi nazire dökerler
Dünyanın nirengini tuttuğunu sanır
Mürekkep yalayıp, kül yutanlar