‘Tintern Abbey’ adlı şiirinin bir kısmında İngiliz şair Wiliam Wordsworth kendi çocukluğunu irdeleyip, değerlendirirken, küçük kız kardeşine seslenerek kaleme alır dizelerini ve bir bakıma öğüt esintisinde ilerler eser:

‘Çocukluğunu hep kalbinde tut ki, yetişkinliğinin kötülükleri seni üzmesin!’

İnsanın geçmişinin muhasebesini yapması ve hele bu zamansal akışı çocuk gözlerinde bulup, akıl ile anıları en doğal bir sentezde buluşturması; kendi çocukluğu ile istişarede, bireyin andaki çocuklara model olması herkesin malumudur. Hele ‘biz’ gibi toplumlarda, ailevi ilişkilerin ‘ilişmek’ seviyesinde olduğu kurumlarda bu durum doğallığını kaybetmeye yüz tutmuş, bir izlence halini almıştır. ‘Tıpkı babası’ gibi olması oğlanların ve ‘anasına bakılıp’ alınması kızların, tam da bu nedenledir.

Liberalizm, kökleri Rönesans ve reformasyona dayanmakla birlikte, daha çok XVIII. yüzyılda sağlam temellere oturmuş bir akım olarak tezahür etmektedir. Modern/modernleşen dünyanın temel politik ideolojilerinden biri olmayı, kendinde ihtiva ettiği, bireylerin sivil ve politik haklarına verdiği önemle başarmıştır. Liberalizm, feodalizmin çöküşünün ve kapitalizmin ortaya çıkışının bir ürünüdür.

Okul - ev arası bir otobüsteyim. Şehrin en işlek yolunda durduk. İki küçük çocuk indi. Tam karşıdaysa üç beş Çinli. Çocuklardan birisi irice ve yüzü çilli. Küçüğüyse heyecanlı.
- A bak Çinliler!
- Evet, Çinli onlar.
Küçük olanı yine heyecanlı ve yabancı dilini ispatlamak istiyor. Çinlilere doğru yönelip elini sallıyor.
- Hello!

Çocuklar ve Biz...

Her şey ama her şey çocuklar için bu dünyada. Zannediyorum bütün bir varoluş onlar için, onlar adına yaratılmış. Eğer bir çocuk görürseniz her hangi bir yerde, onun gözlerine uzun uzun bakın bence. Orada geleceğin, geleceğimizin ışıklarını göreceğinizden eminim. Hiç düşünmeden, aniden ama korkutmadan gözlerinden öpün çocukları. Bir kez daha bakın nurları kıskandıran simalarına. Yüzlerini yeniden ve tekrar tekrar okuyun geleceğe daha emin adım atabilmek için, yarının ışığına şimdiden bakabilmek için.

Dünyanın kuruntularından sıyrılıp alemleri seyreyliyorum
Bir yaşam kurulmuş bu sokakta,
Leyl ile Kays'ın aşk-ı muhabbeti sarmış tüm mahalleyi
Fuzuli üstad loş ışığın feryadında yazdıkça yazıyor, yandıkça yanıyor.
Mürekkep har...
Züleyha köşe başında aşk dileniyor
Yamalı elbisesi mağrurluğunun göstergesi...
Nefis, çalıyor kapıları tek tek.
Kapıyı açan yok!
Kapılar dar ömrüme denk.
Yokluk estanteneside varlıksızlığım.

(Dışarısı güzdü)

Çocuk o gün ilk kez gidecek başka bir yeri olmadığı için soluğu Cadde’de alan yüzlerce insandan biriydi. Kendisini en huzurlu ve hüzünlü hissettiği yerdeydi. Cadde’deydi. Susacak kadar korkak, hatırlamayacak kadar unutmuş adımlarla başladı.