Türk Edebiyatı'nda Vâmık ile Azrâ denince, yaptığı tercümelerden ve çok yazmasından dolayı, zamanında Anadolu'nun Câmî'si diye adlandırılarak, İran şairi Abdurrahmân Câmî (ö. 1492) ile eş tutulan XVI. yüzyılın velûd şairi Bursalı Lâmi'i ÇELEBİ (1) hatıra gelir.

Lâmi'î, 5981 beyitlik Vâmık u Azrâ mesnevisini, Kanunî Sultan Süleyman'ın emriyle yazmaya başlamış ve altı ayda bitirmiştir. Lâmi'î'nin bu eserinden, Latîfî dışında, bütün kaynaklar söz etmişler ve Türk Edebiyatı'nın meşhur Vâmık u Azrâ mesnevisi olduğunda birleşmişlerdir.

Edebiyatımızda, bu konuyu; Behiştî Ahmet Sinan Çelebi (ö. 1507), Kalkandereli Mu'îdî (Lâmi'î'nin çağdaşı), Manisalı Çâmi'î, Havâyî Mustafa (ö. 1608), Kubûrî-zâde Abdurrahmân Rahmî (ö. 1715) ve Hamzavî gibi şairlerin yazdıklarına dair bilgilere rastlamaktayız.

Şu anda dün olduğu gibi, mahşere yürüyorum. Yolumun kesiştiği marazlıklardan, yediğim sopanın ağırlığınca hakkı izhar ederek. Hemen hangi yola saptıysam nefret kokuları geliyor.

Yukarıdan verilen mesaj aşağılarda başka türlü tasvir edilmiş olacak, anlaşılan. Her ne kadar dokunmadan geçeyim denilse de, illaki dokunuluyor bir yerlerde zülf-i yare ve fıtratın tecellisi husumete tezahür ediyor sonrasında musafahanın. Soru başka cevap başka bu alemin bazı kerelerindeki üslubunda.

Herkes bir çıkış yoluna doğru ilerliyor yada öyle sanıyor ancak tuz taşlarında oturan bezirganlar bile oturdukları yerde yaşlanıyor, zamana yeniliyorlar.

Geleneğin ayaklarımıza kan oturtan prangaları. Bir yandan eskiye söverken diğer yandan "yeni" yaftası ile inşasına koyulduğumuz herşeyde bu "eski" mirasımızı kullanıyoruz. Reddetiğimiz bütün liste başı maddelerde, aynanın karşısındaki suratımız aksetmektedir.

Geleneğin derin çizgilerle bezenmiş satırları arasında iyi - kötü, güzel - çirkin bir çok sandukanın içerisinde türlü hazineler ve bu minvalde çeşitli uçurumlar, kıyametler barındırdığını bilmemek yanlış olur. Dört duvarın sarıp sarmaladığı evimizden başlayarak şehrimiz, ülkemiz, dünyamız üzerinde gelenekten miras edindiğimiz "her şeyi" enine boyuna tetkik etmek vecibesi üzerimizdeki vazifelerin ilklerinden olsa gerekir.

Toplumların her bakımdan gelişme göstermelerinde ve ilerlemelerinde eğitimin rolünün ne derece büyük bir ehemmiyete hâiz olduğu herkesçe bilinmektedir. Bu yüzden bir ülkenin üniversite tarihinin bilinmesi oldukça önemlidir. Çünkü üniversiteler, ilmin öğretildiği ve ilerletildiği bilgi evleridir. Bundan ötürü üniversite tarihi, biraz da memleketin ilim tarihidir.

Liberalizm, kökleri Rönesans ve reformasyona dayanmakla birlikte, daha çok XVIII. yüzyılda sağlam temellere oturmuş bir akım olarak tezahür etmektedir. Modern/modernleşen dünyanın temel politik ideolojilerinden biri olmayı, kendinde ihtiva ettiği, bireylerin sivil ve politik haklarına verdiği önemle başarmıştır. Liberalizm, feodalizmin çöküşünün ve kapitalizmin ortaya çıkışının bir ürünüdür.

Okul - ev arası bir otobüsteyim. Şehrin en işlek yolunda durduk. İki küçük çocuk indi. Tam karşıdaysa üç beş Çinli. Çocuklardan birisi irice ve yüzü çilli. Küçüğüyse heyecanlı.
- A bak Çinliler!
- Evet, Çinli onlar.
Küçük olanı yine heyecanlı ve yabancı dilini ispatlamak istiyor. Çinlilere doğru yönelip elini sallıyor.
- Hello!

Çocuklar ve Biz...

Her şey ama her şey çocuklar için bu dünyada. Zannediyorum bütün bir varoluş onlar için, onlar adına yaratılmış. Eğer bir çocuk görürseniz her hangi bir yerde, onun gözlerine uzun uzun bakın bence. Orada geleceğin, geleceğimizin ışıklarını göreceğinizden eminim. Hiç düşünmeden, aniden ama korkutmadan gözlerinden öpün çocukları. Bir kez daha bakın nurları kıskandıran simalarına. Yüzlerini yeniden ve tekrar tekrar okuyun geleceğe daha emin adım atabilmek için, yarının ışığına şimdiden bakabilmek için.