Sayı-24 : Nisan 2010 Temrin, Nisan ayında 24. sayısı ile baharı karşılamış oluyor. Mayıs’ta tam iki yaşına girmiş olacak. 24 sayı düzenli çıkması ile genç dergilere örnek oldu, yeni kalemleri bünyesine dâhil etti. Okul kimliğini bu kadar uzun süre devam ettirebilmek büyük emek ister. Temrin, ekip ruhuyla bunu başardı. İlk kez Temrin’de ürünleri yayımlanan arkadaşlarımızı başka edebiyat dergilerinde de görüyor olmamız söylediklerimizin ispatıdır. Şiiri ilk kez Temrin’de yayımlanmış olan Kadir Korkut da Dergâh’ın Mart sayısında bir şiiriyle yer aldı.

"Ya değer ver, Ya değer kat!" sloganıyla 09.09.09 tarihinde yayın dünyasına "merhaba" diyen Serlevha'ya hoşgeldin diyoruz...

türkiye, eylül 1980. bunu unutmuyoruz.
çalıları titreten rüzgârın elleriyle kapatmıştık
yüzlerimizi, bir ayrılığı izlerken.
görmek istememiştik çaresizliğin gözlerindeki
soruyu, yağmur içinde eve giren adamların
ceketlerindeki uçurumu, bir itiraz gibi akan
kızılırmak’ın sonunu ve umulmadık doğu’yu.
-salih bolat.

> bir devrimcinin armonikası
nazım hikmet! mektubun var, ogün kaymak’tan | ogün kaymak

> müfredat
gizem altınordu ile söz’leştik
kelimeyi kurtar | marilyn buck [çev. emine bahşi]

> temrin

konuk olduğum evin balkonundan ilçeyi* seyrederken, evin iki yaşındaki çocuğu asaf bir eliyle beni çekiştirip diğer eliyle dağları işaret ederek “dengê avê tê” diye ısrarla tekrarlayınca bana bir şeyler anlatmak istediğini fark ettim.

Kısa Tarihçe

1997 “Oku”maya başladık.
1998 Yazdık ve kainata mektup dergisini çıkardık.
1999 yılında sanal alanda Mysite ile başlayan yolculuk
2006 yılında blogger a geçti.
2007 kainatamektup.com adını aldık; fakat bloglamaya blogger.com adresinden devam ettik.
2008 Ramazan ayında yeni bir dönem başlıyor. Kendi sanal arazimizden yayın yapacağız. Tabi ki tüm arşivi aktarmak zor. Yazılardan alabildiğimizi yeni yere taşıyacağız, kalan yazılarada arşivden link vereceğiz.

Bir dergi çıkarmak bir dua etmektir. Hayata kayıtsız kalmak yerine hayata müdahil olmaktır. Varlığı sorgulamaktır. Ruhun dışa vurumu olan insan faktörüne yönelmektir. Muştulanmış bir dirilişin ardından yürümektir. Allah ile dost olabilmek için atılan bir adımdır. Kalp atışlarını kontrol altına almaktır. Öğrenmektir. Savaşmaktır. Ayakta kalmaktır. Dik durmaktır. Tarihe tanıklık etmektir. Alınıp verilen her soluğa bir şerh düşmektir. Yerdeki bir taşı kaldırıp kenara koymaktır. Sezai Karakoç’un işaret ettiği, “İnsanlık, tekrar bu medeniyetin muhasebesini yapmak ve peygamberlerin yolu olan hakikat medeniyetine dönerek yenilenmek, tazelenmek, yeni bir ruh ve hayat kazanmak, dirilmek zorundadır; insanlığın ruhu bu yeniden doğuşa gebedir” hakikatine can-ı gönülden bağlı olmaktır. Umudunu yitirmemektir. Umut aşılamaktır. Karamsar düşünceleri yok etmektir. Akideyi öncelemektir. Her ne şartta olursa olsun arkaya dönüp bakmamaktır.

Güzel insanların bir araya geldiği site Kurtuba. Güzel adamlar, güzel yazılarla her hafta dosyalar açıyor, fikir iklimlerine taşıyor bizleri.

En güzel ilkelerinden birisi: “Bizim de bir dergimiz var” dedirtmeyecek Kurtuba. “Bizim söyleyecek bir sözümüz var” diyecek. Nitekim Kurtuba konuşacak. Sizin sevincinizi paylaşacak, sizin kederinize ortak olacak. Vel hasıl, Kurtuba’yı seveceksiniz ve sevdireceksiniz.

Sağlam geliyoruz,
Aklımızın yolundan kalbimizdeki şehrayinleri çıkartarak
Şuleleri aydan kapıp/ışığına göz yumduğumuz karanlıkları kör etmek için Bir diri kalp/bir sağlam bilinç ile letaif kalelerini parlatmak için
Sağlam bir söz/sağlam bir yol ile dikiliyoruz karşısına cümlelerin.

Gönülden yer verin, Filbahar diri söylemlerini diriliş için bir çağrı,
Uyanmak için bir sebep/dikerek, ateş sözleri yüreğinizde/serinletmek için

Dört mevsimin birinde karar kıldığımızda/ yağmur ve toprak rahmetini salarken üstümüze/ bu devinen dünyanın orta yerinde hapsine uğurlar dilediğimiz bir çift göz arıyorken/ bir kez daha elini değdirdi elimize Filbahar!

16. sayısında tasavvur diyor ki;

es'selâm

bir tasavvur vakti daha gelip çattı. zaman, mekân olarak algılanabilir
der misiniz? biz dedik. dedik ki mekân, şubat oldu. kervan şubat'ta
durdu. olmaz mı, oldu!

'kış söylencesi'nde şöyle diyordu kardeş:

"kar yağsa, çizsem bir sevgili kardan/ayak izlerim süslese saçlarını
şehrin/gidip gelse mevsimler, her dilin tarlasında kış tohumu/
yutkunsam ve geçse bu veca, sana dönük bir yan bulsam evimde/ seccadem
yeşil deniz, ellerim menevişe/yâr beni kış oku, beni yâr kış anla!"