Hz. Ömer (r.a)'in bu sûreden (Mü'minun Suresi) bahsederken şöyle söylediği nakledilmektedir: Hz. Peygamber'e vahiy geldiği zaman, yüzünün etrafında arı uğultusuna benzer sesler işitilirdi. Bir gün kendisine o vahiy hali geldi. Bir süre bekledik. Kıbleye dönüp ellerini kaldırdı ve şöyle dua etti: "Allah'ım, bize olan hayrını bollaştır, azaltma. Bize ikram et, zelil kılma. Bize ihsan et, mahrum eyleme. Bizi memnun et ve bizden razı ol". Daha sonra Hz. Peygamber; "Bana on âyet indirildi. Kim, onların gereğini yaparsa, Cennete girer" buyurdu ve ardından Mü'minun sûresinin ilk on âyetini okudu" (İbn Kesir, Tefsiru'l-Kur'âni'l-Azim, İstanbul 1985, V, 454).

Geceler vardır gecelere ve zamana sığmayan, uhrevî hissiyatın kanatlandığı geceler… Geceler vardır kıymetini Hakk’ın takdir ettiği ve sevapların ucunu açık bıraktığı geceler… O gecelerde kul, Rabbine daha yakın olmak için zamanla yarışır adeta. Gözyaşları seccadeleri ıslatır o mübarek gecelerde. Bu kutlu vakitlerde kulun yalvarışları akissiz kalmaz. Zamanın iyice genişlediği bu gecelerde dualar yerle gök arasında dolaşır ve hedefi on ikiden vurur. Her şeyi gören, bilen ve duyan Rabbimiz bu müstesna zamanların hürmetine bizleri af kapısından eli boş göndermez. İşte bu gecelerin başta gelenidir mübarek ve muazzez Kadir Gecesi… O, içinde Kadir gecesi olmayan bin aydan daha hayırlı görülen mübarek bir gecedir.

Lâl(e)

Lâle gazeli başladı
Hüzün tufanında el
Leyl…
Lâle leylde
Leylde Leyla ile
Alim olanın hüznü
Leyla’dan sonra

Kutlu şafaklarda kara arzın göz bebeğine taht kuran Sevgili,
Unutma beni, beni unutma…
Ve…
Savrulan, bükülen zamanlardan süzülüp saf saf dizilen siyahlar,
Kabe’de göz yaşına yoldaş ahlar,
Sırrın safına mecbur sabahlar,
Şahit olsun sonsuzlaşan nigah-ı mahlar,
Ey canlar Canı unutma beni, beni unutma…

-kaleme ve yazdıklarına andolsun-

rahman ve rahim olan Allah’ın adıyla

ey rabbim; beni bağışla, rahmetini esirgeme üstümden beni müslüman olarak yaşat ve ölümüm müslümanca olsun.

beni dosdoğru yoluna ilet, nimet verdiklerinin yoluna. doğru yoldayken sapanların ve gazaba uğrayanlarınkine değil.

Kalemin ve kâğıdın kaldıramayacağı, harflerin ve imlânın taşıyamayacağı bir dert var içimde. Çilenin ifadesine kalksam, mübalâğa ölü doğar dudağımdan. Kelimeler tefritte çoğalırken ifratta can verir bütün mânâlar. Ancak yine de yazının bedenine ihtiyacım var. Ruh, kara mürekkebin ucunda şimdi...

Ezilmesini bilenler, ukba'ya firak ederler
Emzirilmeyi bekleyen bebekler gibidir ümit
Ellerinde Levh-i Mahfuz'dan levhalarla melekler
Sakın korkma! Orta yoldasın, sür git.,
Yürü ki, Rıza-yı Bâri'ye varasın derler..,

Şimdi her döndüğüm köşede
Aradığımı bulurum diye korkuyorum *

Gönlüme gönülden akan pınarların sâkîsi olarak adanmış bir hayatın çiçeklerine on beş yıldan beridir bahçevanlık yapan, tasavvurdan davranışa etkilenirken bile ben, duraksamadan karar verdiğim; ağıt ve raks’ın temellerindeki Endülüs sevdasının burun kıran hüzün kokusunu derslerinde buram buram aldığım kıymetli Mustafa İslamoğlu, 29 Haziran Pazar günü İstanbul Gösteri Merkezi’nde saat 14:00’de son son dersini yapacaktır (inşaAllah).

Yaklaşık on yıldır çalıştığı ve bir ömür harcadığı Gerekçeli Meal’i de o zaman hazır olacak.

Hû..!

Aşkın semender yaratılışlı erleri için zaten ateş de bir lâle bahçesi olarak yeter.. Geldiler. Altmış dört kişiydiler. Bilginler bildi. Ürktüler ve sonra inatları baskın geldi. Hayatların ve bütün varlığın dayanağı olandır insan soyunu furkan ile doğrultan. Dinamitin icadı, paradan başka ne getirdi? Ve andolsun ki R.Reagon uçak gemisini mavi yeşil derinliklere gömmeden rahat edemeyeceğimizin bilincindeyiz; zira o, apaçık bir düşmandır.