“Henüz değil. Henüz değil. Şimdi olmaz. Daha zamanı gelmedi. Henüz değil.”

Bana verdiği numara için elim telefona gidip geliyordu kaç gündür. Bazen anlık bir kriz, bazen saatler süren bir titreşim. Her defasında da aynı ayaklanma beynimin içinde patlak veriyordu: “Üstesinden gelebilirsin! Hayır; an o ‘an’ değil!” Çünkü basit, anlaşılır bir talimattı: "Sadece en daraldığın anlarda..."

Yokluğu görmüş güzel annem, bir iğnenin dahi gün gelip “gerek” olacağı bilgisini öğretti bana. Ulaşmam zaman da alsa, “var” olan bir şeyin “varlığını” unutmam. Hangi kuytuya, hangi deliğe girerse girsin, arar bulurum. Belki arşivciliğim, annemin zihnime kazıdığı bilgiye dayanır. Sarı, büyük zarflarım vardı bir zamanlar. Sigara paketi ebadında beyaz kağıtlara notlar düşer, alfabetik yerleştirirdim zarflara. Devr değişti, dijital ortam genişledi vs.

Çok berrak bir su diye kendi kendimle konuşuyordum; diclenin kenarına çömeldiğimde. Saf ve berrak akıyordu. Tüm kirliliğe rağmen ruhunu muhafaza etmiş, kirliliklerden, pislikten, pasaktan arınmış ve kıvrıla kıvrıla yol alıyordu. Akan, hareket eden tüm sular temiz kabul edilir. Pislik barınmaz diye bir inanış söz konusu.  Ya insanlar hareket ettikçe paklanıyorlar mı diye düşünmeden edemiyorum. Düşüncelerim yoğunluk kazanıyor.

ABDALÂN VE BACİYÂN- I RUM

Tasavvufta bu tâbir, dünya İlgilerinden kurtularak kendini Allah yoluna adayan ve ricáü’l-gayb diye adlandırılan evliya zümresi içinde yer alan sûfî veya erenler hakkında kullanılır. Üretken Anadolu, aynı mânanın farklı bir cinsine daha ayrı bir nam bulmuştur: “ Baciyân.”

Hiç dünya haritası var mı gözünüzün önünde?

Veya sıkça bakmak zarureti hisseder misiniz yaşadığımız yer küreye?

Peki yaşananların bir tesadüf, bir iş bilmezlik, bir gelişi güzellik mi ya da Zbigniew Brzezinski’nin dediği gibi “Büyük Satranç Tahtası” üzerinde kurgulandığına mı inanırsınız? Efendim bir şeye inanmak, bir şeyi kabullenmek insan fıtratında vardır. Bir karar vermek zorundasınız. Tabii işinize gelmese de...