Siz benim misafirlerimsiniz tanrı misafiri.
Benden önce yurduma gitmiş misafirlerim.
Benden önce evime barkıma sahip olmuş canlarım
Ah sabırsız şair yanım benim ne vardı sen de
Seni bekleyenlerle beraber gidiverseydin menzile,
Varılacak o kutsal eve…
Siz benim acıyan sol yanımsınız belki,
Yorgun akşamlarda güneşin batışından hemen sonra
Derinden hissettiğim.
Ah o benim tertemiz akşam vakitlerim!
Bir yol hikâyesinin bitiş resmi olan batma telaşında

Çok defa yaşamışızdır. Yapılması “zaruri” bir mesele neticeye bağlanacaksa, o yolda çekilecek sıkıntı, ya da –moda deyişle- “gerginliğe” aldırış etmeyiz. Neden? Çünkü o mesele şöyle ya da böyle, mutlaka halledilmelidir de ondan.

Molla Kasım’lığa gerek yok. Oradan buradan nakillerle kimseyi uğraştırmak istemeyiz. Hele bugünlerde?.. Baharın tadını çıkarmak, tabiatın bağrında “tefekkür” seyahatleri yapmak dururken.

Yine de aklımıza takılmadan etmiyor atalarsözü. “Değirmende un, iyice yun.”

Yazmak dünyanın en zor işidir şüphesiz. Çünkü yazmaktan maksat dilin söylediğini, aklın düşündüğünü, kalbin hissettiğini bakileştirmektir. En azından bu koridorda birkaç adım atabilmektir. Baki olan yalnız Allah’tır. Öyle ise bakileştirme ameliyesine sadece Allah’ın kudreti kafi gelebilir. Buradan aklıma şu enfes yorum geldi: Sofiler velayeti tasnif ederken velayet-i kübranın tarifinde onun Allah’ın sıfatları ile sıfatlanabilmek olduğunu söylerler.