Çatık kaşlarla dağılıyoruz arza. Konuşmalarımız, yazılarımız keskin kılıç. Kıt kanaat aklımızla durmadan birilerini bir şeylerle itham ediyoruz. Yarım bilgilerimizin kıratınca yuvarlandığımız derin vadilerde halimizin ilmine de alabildiğine uzağız.

Şiirin herkesçe kabul gören ortak bir tarifi yok. Şairler sayısınca şiir tarifi yapılabilir. Her tanımlama sınırlara işaret eder. Oysa şiir, sınırları aşar. Yine de şiirin ne olduğu, niçin yazıldığı hususundaki sorular cevap bekler. Özgürlük alanı olarak da algılanan şiire dair çeşitli tarifler yapılmıştır. Evet, her şiir tarifinde noksan bir yan vardır. Bunu dikkate alarak şiir üzerine söylenenleri okumalıyız.

“Her insanın yaşamı, onu kendine götüren bir yoldur, bir yol denemesi, bir yol taslağıdır… Hepimiz aynı derinliklerden çıkıp geliriz, ama bir taslak olarak, derinliklerden çıkıp gelen bir yaratık olarak her birimiz kendi öz amacımıza varmak için uğraşıp didiniriz. Birbirimizi anlayabilir, ama kendimizi ancak kendimiz açıklayıp yorumlayabiliriz.” (Hermann Hesse )

İnsanı unutmayalım, gözden ırak tutmayalım. Onu ve onları görmezlikten gelmek, hatta “gayya-yı adem”e yuvarlamak, şimdiye kadar kime ne kazandırdı? Birilerine “ödül” belki, şan ve şöhret? O da mümkün. Ya sonra?..

Bol hurufatlı ve yüksek perdeden terennüm edilen 1990'lı yıllar, kendine has özellikleriyle limandan ayrılalı çok oldu. Ve fakat izleri alabildiğine kaldı üzerimizde. Her gelenin yenilik (acaiblik ya da) getirmesi âdetten sayılır. Yeniye göre eski kötüdür. Kötülüğün ilmî ve fikrî çalışmalarla aşağılanması, eski liderlerin hâin ilân edilmesi alışıla gelen, sıradan hadiselerden sayılır. Yalnız bu 90'lı yıllar, yaşandığı sırada hilkat garibeleri ile çöreklendi toplumumuz üzerine. Eski birazcık unutuldu. Gelecek kaygısı zaten umurlarda değildi.

Kitap(lar) okumanın erdemini, güzelliğini, yararlarını hiç usanmadan anlatmak gerek.Okumak, insanı geliştiren, yücelten bir çaba.Okumak, başka hayatların, insanların, fikirlerin dünyasına yapılan bir yolculuk. Ötekini hakkıyla bilmenin, tanımanın en etkili yolu.

O’nu tanımak, O’nun derinliğine ve düşünce dünyasına inebilmektir. O’nu bilmek ise, yalnızca ismen duymak anlamına gelir ki, bu da pek bir değer teşkil etmez. O’nu yalnızca Mona Roza şiiriyle tariflendirmeye kalkmak, ona büyük bir haksızlık olacağı gibi, onu tanımak içinde yeterli olmayacaktır. Bu toprakların yetiştirdiği hakiki münevverlerden biridir O. Külliyatı okunmaya değerdir.