Bir kuş geçer yücelerden
Bulutlardan da ak pak
Nazlı boynu gerildikçe gerilir.
O ıssız vatan, toprak
Beden beden abanmış birbirine.
Aşağıda / saç yolup fizar eden
Maviş Fırat / Akkalemiz görülür.

-GECEYLE BİR…

Sözün gümüşü çoktan çamaşır suyuna düşmüştü… Gece ilerlemek bilmeyen bir hal almış, insanlar susuyordu… En çok kelimelerin silinmesi gerekiyordu, ama zedelenmiş sözler çoktan ilmeği boğazlamışlardı… Kelimeler tıkanmıştı geceye, gece geçit vermiyordu.

Sarp hüzünlerle, bağdaş kurmuş şehir alevleri, yakmıştı gözlerini. Yakılacak köprüler olmadığından mı artık bilinmez, gitmekten bahseder olmuştu hepsi birden… Köprüler şehirleri biraz daha birbirine uzak kılarken bir geceyle bir cümle âşık oldu birbirine…

Söyle ey sevgili
Şehrin yüreği var mı?
Aşk şehrin neresindedir?
Damarlarında dolaşan kandır mıdır?
Yoksa isyan mıdır?

Söyle organlarını hangi savaşta dağıtığını
Çığlığındaki okları göğe nasıl fırlattığını
Yüreğindeki arkaik sırları kim ifşa etti?
Hangi hüzün rüzgârı saçını dağıttı?
Açıl ey kalbim açıl, aşkın yerini göster bana.

beyazlara bürünen ayazın soğuğunda
yeniden hayat bulan kardelene
al rengini gark olduğu ayrılık acısından alan
gelinciğe
ve gül yüzlü yarin bir tutam zülfünden yansıyan
al rengine

.., tanıma!
Yolum sizin ele düştüğünde
Belimde ırgat yorgunluğu ve
Ben bir misafir biçareliğindeyken
Gözlerim kayar da dokunursa gözlerine..,
Utanırım., Açık etme, tanışıklığımızı.,

Dinsiz görünümlü dindarlarca kınandığımda, dindar görünümlü dinsizlerin arasında dolanıyordum. İnsanlarımın hemen hepsi garipti ve ben göktaşı bekliyordum. Ve sonra ellerimde gözyaşlarımı buldum. Ben dağlarda uçan kuştum, gözyaşlarımdan vuruldum...

Çocuk elini uzattı…
Çocuk elini geri çekti…
Ve yağmur başladı…

Yerimi bırakıp kalkmak fütursuzluk sayılacağından bile isteye fütursuz olarak yani yerimden kalkarak ona yer verdim. Bir hüznün gölgesine ne kadar yakışmıştık. İstasyonda beklerken sürekli karşılaştığım kızla ilk karşılıklı bakış girişimim pozitifti. Bana gülümsemedi belki ama teşekkür ederek kelimelere kendini âşık etti.

leyl ablam'a....

Gözlerim, gözlerim siz bilmezsiniz, onlar bir çift dünya. Onlarla görme(me)nin sınırlarını zorluyoruz. Görmenin rengi yeşil oluyor daimi. Yeşil bakıyorum dünyaya. Tozpembe bakışlarımı çocukluk tespihimde bırakalı, bu gözler yeşile bakıyor sadece. Bakışlarım, yerli yerinde duran bir eşya hükmünde. Nereye baktığını bilen bir beyhudeliğim var. Hayata dipnot düşüyor gözlerim, siz bilemezsiniz…

Rüya görerek uyanmanın bilincindeyken mutluyum. Rüyanın 1. şahsı muhteremi olduğumda hani… Rüyada olan tüm sesler adıma hasretmiş gibi bir tutum içindeler. Tüm gözler üzerimi yokluyor. Ben rüyamdan ne bekliyordum ki? Rüyadan ne beklenebilir ki zaten kâbus olmamasından başka. İşte beni memnun eden tek şey; rüya… Sevdiğim kızın ismi…

Küçük bir çocuğun hevesi ile düşmedim bu hikâyenin ardına, ben. Günlerce bekledim, içimdeki duyguların tam olarak olgunlaşması için ve gözlemledim çevremde olup bitenleri, hikâyemi süslemek, farklı duyguları yansıtabilmek için. Sekiz gecemi uykusuz geçirdikten sonra, beyaz bir kâğıdın saflığına sattım kalemimi ve ilk birkaç satırı yazdım. Bekledim. Tekrar okudum yazdıklarımı. Olgunlaşamadığımı anladım ve üzerini çizdim hepsinin. Bir sekiz geceye daha ihtiyacım olduğunu düşündüm, saatler iki çeyreği gösterirken, balkondaki kanepeye oturdum ışıkları kapadım ve gözlerimi yumdum.