Ötelerin ötesini -bir muhal farz zorlamasıyla- hele bir tarafa bırakalım da cihanı ve insanlığın o kendine has üstün vasfını bile beş paralık eden gafletimizden biri , belki de en birincisi nerede ve hangi zeminde bulunduğumuza sırt çevirmek değil midir?

Hatırlıyoruz da, böylesi bir “fitne”yi her ağız değişik şekillerde telaffuz edebiliyor, farklı bakış açılarıyla meseleye izah -veya bahane- getirmese kalkma illetinden bizar hale girebiliyor; ama tek noktanın ortak olduğu hadisesi es geçiliyor nedense: Fanilik, bir başka diyara hazırlanma gayesiyle geliş, vazifede beraberlik- “vahdet-i vazife.”

Gözünüz aydın, gönlünüz kara olsun bayım
deryalarda yalanlarla boğuldunuz mu hiç
fikriyatınızın yalanlarını dehliz gemilerine mi sakladınız
yalan saklanır mı bayım suyla yıkanır mı
saçınızı hangi renge boyadınız kızıla mı
ya gönlünüzü bayım onu hangi renge boyadınız
kara renklere mi bulandınız
hayatınızın kaçıncı ömründesiniz bayım
ömür yetiyor mu hayatınıza
geçmeyin bayım kendinizden geçmeyin
ömrünüzün perdesini aralayın
soldurduğunuz çiceklere bakın
boynunu büktüklerinize

Liman hatırası,
gönlümüzün kıyısına vuran düşler,
inci taneleri süsler.
cigara dumanının buğusuna kapılmış nefesler
gitme ihtimalini martının kanatlarına yükleyen silüetler
pervasızca dökülen ömrü felç olmuş harfler

Yâri özlemek gibidir bir şehri özlemek.
Her şehrin hikayesi kan rengi güllerinin kokusunda hissettirir önce kendini .
Mezardan mâbetlere, surlardan saraylara dek tüm taşlar şâhidi olur geçmiş zamanların
Ve öteler ötesinde yaşanan aşk-ı endamların...

Dünyada çocuk olmak
uzaklarda değil dünyada...
flashlar patlıyor, çocukluğumun popüler yanlarına.
maymun iştahlı insanların dinmek bilmeyen nefsi arzularında
burkuluyor çocukluğum...

Çöldeyim
yalnızım
küçüğüm

Baba Aziz tutar mı elimden
yürüyebilir miyiz, erenlerin sofrasına?

Sabah işe gitmeden, cebinden çıkardığı parayı hanımına uzatarak: “Hanım, al şu parayı da çocuklara bir şeyler satın al pazardan “ diyerek hızla ayrıldı evden. Geç kalmıştı… Patronu gelmeden, bürosunu temizleyecek, çayını demleyecek, günlük gazetelerini alacaktı her zaman ki gibi…

Fakat tuhaf bir hali vardı o gün! Bu durumu, sekreter Şule’nin gözünden kaçmadı. “Belki eşi ile tartışmıştı veya başka bir ailevi problemi olabilir” diye sormaya cesaret edemedi.

Günün ilerleyen saatlerinde, durumunda bir müspet gelişme olmayınca, Şule:

gün doğdu.
gün, tazelenmiş baharların, akasyaların, karanfillerin, yeni yetme çocukların, ilk uçuşa hazırlanan kuşların üzerine doğdu.
gün doğdu ve yürüyüşe geçti bahar.
baharı yanına aldı adam.

baharla birlikte ısınan havaları, kırk ikindileri, takvimlerden boşalan tebessümleri aldı adam. yürümesi gülümser gibiydi, bakışları duru bir deniz.

Uzaklardan, ışığın karanlığa esir düştüğü mekanlardan yolcu otobüsleri, umut taşıyan kamyonlar geçiyor.

İhtiyarlamış hissediyor kendini. Yaşı, kimilerine göre bahar.

Aynaların önünden kervanlar geçiyor. Hayat tacirleri, hayallerini pazarlara taşıyor.