Uyu sevgili.,
Uyu, üstü açık masallar ülkesinde
Kölelerle efendilerin ayırt edilmez olduğu
Nefes alanların oksijen alıp oksijen verdiği bir esinde
Bülbüllerin dut yemezden bir önceki, gün doğuncaya kadar
Uğraşıların hamurunun sevgiyle, aşkla yoğrulduğu
Her köşe başına, muhabbet sofralarının kurulduğu
Aşıkların gamzeden kinaye, sevda umduğu
Muhtaçların çıkınlarından altın bulduğu
Rüzgarların göğüsleri okşadığı
Gönüllerin razı olduğu o.,
Kutlu güne kadar..,

Önce sakal uzundu
Sonra bıyıklar suçtu
Resmi dili aynı acının

Gür bir sesle yıkıldı sakal
Güfteli bir homurtu çekti bıyığı

Dedem öldü sonra
Ayakta hem de
Oysa kemalin dedesi
Yatağında ölmüstü
Yorganıyla gömülmüştü

Parmak uçlarından tanırım seni
Sancır yine kelimelerim
Tüm satır araları seni hatırlatır bana
Geceye tutunurum
Kayar yıldızlar birer birer

Dikensiz bir akşamüstüyüm vurgun sahillerde
Kılçıkları acıtıyor, gözüme değen balıkların
Tenhalarda zemheri hayata bağlanmış yataksız ırmağın gülleri
Düşmüyor ellerimden.
Kendime isyanım kendime tutsak
Değişmeyen kuruluk hep dudaklarımda,
tuzlandıkça gamdan duvarlar örüyor yüreğim
Deşifre olmuş şizofrenin hüzün mısraları alın sancağımda…

Sancımın buzul çagi mekan tutmuş ensemi
Kör topal düşüyorum bir kuşun mevsimine

İki kişilik inan ilknur hayat güzeldir diye!
Yüzgörümlüğünü yırtan bir hırçın gelindir o.
Ama hırçın ama müsvedde, ama çok güzel…
Yamadır bir erkeğin diline değil dizine

Kör hakimin düğününe davetlidir gözlerim
Takım yarım bir ahtır, o ki kalbime gazel
Kim vuruyor kuşları bana sormadan mirim
Kim alıyor ağusunu bu yalnızlık nehrinin…

çocukluğum;
kış damında günler geçirdiğim
dağ köyünde bir sokağın
kapkara evinde geçti...
rüzgarların ve çınarların hasbihaline
dahil olabilmek ümidiyle belki
eskiyen tahtalarla birlikte
hergün biraz daha yaşlanırdı çocukluğum...

Susturun ölçüsüz çığlıkları
Susturun feryad eden gözyaşları
Kanayan yüreklerin ah'larını susturun
Bu hayatın zorba sesini susturun

Tuti şöyle dedi : Rüzigar …evine git…
ayaza har düş’ünce diril/iştedir yokluk.
alaz yüklü kervanlar ulaşır mı yurduna

ey bad-ı saba
…dök suskunu bu garip meskenete
hükümsüz bıraktığın o efsun
……………kadar aziz/an …

Bel bağladığım gündüzlerin
Gecelerine kusuyorum şimdi seni
Karanlığın bastırdığı ülkemin
Her biten aşkı gibi,
Bayrak tam, gönül bir
Fakat fakirleri ülkemin
Kuru ekmeğe muhtaç gibi…

mücella için,

peltek çocukların se/si
iyi oturur hocamın kadrajına
hocam ki, c'si j ile okunmaz
oje bozması müridanlar
basmadan tekkeleri
yürü gidelim mücella
herkes senin gibi
hocam diyemez burada