Ne yer, ne yar kaldı
Uzak zamanlardan damıtılmış
Mutluluklar da tesellisiz artık
Bencileyin bir anaforda, sencileyin çıkmazlarda

Vuslat, bir başka bahara kaldı...

Sesinle yıldızları sulardı
Ellerinden su içegelen
Susuz çocukları şehrin

Bense yağmura ve küle
Batırılmış hüzzam şarkıya
Kafirce bir ihanet sunup
Her akşam ayağımda
İkircikli bir yürüyüşle
Sana gelmenin hesabını
Yaparken su kuşlarıyla
Bir güvercin düşeyazdı
Mütereddit ve sencileyin
Çırpınan uzaklarda

Açılmadık sahifeler istersin
Sana kapanmamış sahifeden işte sesler;
Uykuya ölüm n’etsin
Köre ok n’etsin
N’etmez ki Mal yetimi...

Yüzümün haritasını çizene
Göğsümü ezene bak..!
Ahmet, Mehmet, Muhammet…

Tarih ki yıllarca peşimde yürüdü
Ne oldu bana
İstanbul’un alnında hilal mi çürüdü
Mavi yeleli atların iziyim şimdi
Benime kan sıçratıyor her toynak
Çıldırt beni Kafkasya
Çıldırt beni Boşnak
Çıldırt beni Filistin
Çıldırt beni Bağdat

Her şeyin sebebi benim..

Ey..! şehir..şehriyar İzmir
Kanayan ve kanadıkça güzelleşen şehir
Körfezine vurmuş bir erkek ölüsüyüm
Şimdi; anaların doğurmuyor
yabancı yüzüm suyunda aksini bulmuyor

Vur yüzüme
Savur beni gavur
De ki; Aşka yaşın tutmuyor

'Bize düşmanı gösteriyorlar. Saldırıyoruz. Kavga bitti dağılın dediklerinde bir de bakıyoruz ki kaybedenlerle aynı saftaymışız.”

12 eylül öncesinde bir nesil kaybettik.Şu an d oktor, hakim, öğretmen olacak çocukları birbirine vurdurduk, yetmedi astık, yetmedi hapislerde çürüttük, yetmedi dışarı çıkanları işsiz güçsüz koyup mafya yaptık..Bunun vebali kimsede yok mu? Hiç birimiz (özellikle benim yaş kuşağım ve daha büyükler) aldığımız dersi toplumla paylaşıyor muyuz? Yoksa ağabeylik köşelerimizde adam yerine konulmanın hazzıyla inadına aynı oyuna çanak mı tutuyoruz?

Sarılın birbirinize birlik olun..Ülkemin fay hatlarını kırıyorlar bu oyuna dur deyin...Hatta sorun, bir zamanlar İstanbul’u alamamışlardı. Çanakkale destanı size neyi hatırlatıyor..İlginç ki Bağdat, Şam, Kudüs yani arka kapımız olan şehirler düşünce İstanbul işgal olmuştu. şimdi yine arka kapıdalar..ve orayı ateşe verdiler..

Sesine örüyor gece sağır duvarını
Ve duvarın iflah olmaz sırrını
Zaman kirli gömleğini çıkarır gibi
Acısını yüzümün incesinden çıkarıyor
Hırpalandıkça yüzüm, gözlerim mahşer yeri
Gurbetinde mavi çocuklar kanıyor

Gördüğüm senin cennetindi;
Sanki karanlıktı,kararlılıktı
Sondu,sonsuzdu
Bir yudum suydu
Kör kuyudan
Bildim denizin yandığını,yanıldığımı
Kandım
Âraftayım.

1-
Yar yarası kimde ey yar(en)!
2-
Kime yaraysa,kimin yarasıysa yar
Bağladı kabuk yarayı, yare göstermez .
3-
Yarın, yarin yarası,
Kimin yariyse , kimi yaralarsa
Bağladığı yaşmak yari yarene göstermez.

Dur gitme Vüreyka
Susacaklarım var sana

Ben Raskolnikof krizindeyken
Savrulduğum birşey vardı sende
Çocukların kalbinde zehrevan
Kadınlar kös peçelerde kargın
Sense Hürmüz gölgesinde ebrar
Bilmezdin ıslanmayı Vüreyka
Bir dilşad tabuttu yağmur sana
Çöl saçlarının kilidine yamanan