I
Dudaklar yansa da dereler soğudu

II
Şarkılar söylüyor tarlakuşu
Geçerken hüzünlü gül sandıkları
Üşüyor anaların gözyaşıyla
Güleç göller, utangaç gökyüzü
Ve reçine kokuyor üzümler
Taneleri iri yar gülümsemesi

Güzdür şimdi anıları okşayan

Ben sende solayım
Sen bende diril
Yada boş verelim
Sen bende
ben sende
bir ilk gibi
Soluksuz kalmalara sobelenelim

Ben sana teslimim demeden daha
Sen bana bendeki beni gösterdin
Gülşendi gözümde bu kurak vaha
Sözü lâl bırakan sanı gösterdin....

Durgun bakışların hazan
Adımların yorgun
Gözlerin izbe köşeleri gibi

Basmakalıp duruşlar
ellerinde zaman köstebeği
Jurnallenir en mahrem bildiklerimiz

Saçma ey göz, gözyaşımdan gönlümdeki ateşe su
Çünki bu denli tutuşan ateşe olmaz çâre su

Bu renk gök kubbenin rengi mi bilemem
Yoksa akan gözyaşlarımın rengi mi bu su

Keskin bakışlarından gönlüm olsa parça parça
Çünki zamanla parçalar yarar taşı bile su

Korkuyla söyler gönül, ok kirpiklerinin sözünü
İhtiyât ile içer her kimde olsa yara su

Kirli bir icraata temiz elbise giydirmek
Hıyanetin haritasını çizenler toleransı iyi bilir
Şükrü hak edenlere, zoraki küfrü yedirmek
Özgürlüğü çalınanlar., Emre itaati bilir

Üzerine, edep örtülmüştür bütün hırsızlıkların
Gelip yanaklarından öpecek olsun, hayıflanıp kızdıkların
Yüzüne gülerken arkandan konuşsun, yüreklerine sızdıkların
Yalnız mısın, Allah’a sığınmak için yol vermez hazımsızlıkların
İntikam duyguları, kin ve nefret ikliminde berbat bir hayat
Ya gör canından ol yada görmezden gel, yan gel yat..

Hangisi doğru? Kim dürüst ki, demek var edebiyatımızda

Hâlihazırda rüzgârları vardır şehrin
uslanmayan yağmurları

sen ki kanatları bir çakıl taşına kurban gitmiş
güverciniydin şehrimin
her gökte havalanmayan
her gökte ağlamayan
ama ona bakan her göğün
bulutlarına söz geçiremediği

***

bir bahar düşkünü gibi
çatlamış dudaklarından çıkacak
damlaları beklerdim her gece
ellerimi korkmadan, üşenmeden
usulca daldırırdım hayalinin girdabına.