Köşebaşına bırakılmış şüpheli bir paket gibi bakıyorsun bana.

Avucumda bir resim. Rüzgar estikçe çoğalıyor. Acı bir öykü anlatır gibi bakıyor rüzgara.

Herkes taş kesiliyor. Işıklar sönüyor. Yıldızlar sönüyor. Oysa titreyen ayaklarım çığlık atarak sürgüne duran bir daldan başkasına ram olmamıştı.

Sıkıntım artıyor.

Temmuz, ter ve tuz.

Liman hatırası,
gönlümüzün kıyısına vuran düşler,
inci taneleri süsler.
cigara dumanının buğusuna kapılmış nefesler
gitme ihtimalini martının kanatlarına yükleyen silüetler
pervasızca dökülen ömrü felç olmuş harfler

(1982'de yapılmış, 1986'da Türk Edebiyatı Dergisinde yayınlanmış, Prof.Dr. Mehmet TEKİN'in , Tarık Buğra- Söyleşiler kitabında- Çizgi yayınevi, Konya, 2004- neşredilmiş bir hatıra röportajım.)

BİNGÖL- Hayatınızı ve sanat hayatına atılışınızı, çeşitli kaynaklardan öğrenmiş durumdayız. Bu konuyu bir de sizden dinlemek istesek, söyleyecekleriniz neler olacaktır?

Evimizin bahçesinde bir tek kırmızı gül çiçeği vardı.
Ona babam, özenle bakardı.
Gülün güzelliğine aşık olduğum zamandı.
Anlayıp da nazına kıyamadığım,
Çocukluk çağımdı.

Ansiklopedi maddelerinden psikoloji kitaplarına, Felsefeden temel kaynaklara kadar bir çok kitap tarandığı vakit "Düşünme" üzerine sayısız sözün edildiği, cilalı ve efsunlu bir yığın tarifin yapıldığı görülür. Bunlardan bazıları şu şekilde sıralanabilir:

 "Objeler yerine onların sembolik mümessilleriyle problem çözme."

 "Düşünme, simgesel aracılık (Symbolic mediation) işlemidir."

 Nefsin külli nefsden istifade etmesi. Çünkü külli nefs, bütün alim ve düşünürlerden daha çok tesir eder ve daha çabuk öğretir. Düşünce kapısı nefse açılınca, nefis düşünmenin ve sezgi ile istenene ulaşmanın keyfiyetini bilir." vs. vs.

Su sam’are aidiyetinde
Ve ifk, hun’a hun mahiyetinde
Mücellada lafzı celil, cezmi nûr
Sonsuz mana sürur ederken
Rabb’i Teala’nın vahdaniyetinde.,

Tahminimce yersiz bir nefes aldım,
Af diliyorum dünyadan…
Bir meyve daha kopardım yaşımdan,
Af diliyorum hayattan…
Kelimeler sevimli buldu beni,
Af diliyorum cümleden…
Noktalar terki etti cümlemi,
Af diliyorum kendimden…

Kayseri’deyim. Düpedüz bir Selçuklu şehrinde. Şehrin orta yerinde, meydanda kendi etrafımda dönüyorum. İşte Sahabiye Medresesi. Zarif kapısı ve çeşmesiyle Kayseri’yi koruyor. Diğer medreselerin aksine ne müzeleştirilmiş, ne de incik boncuk mekânı olmuş; içerideki herkes kitap okuyor. Dönüyorum. Hunat Külliyesi. Devasa bir mühür. Bir yanda medresesi, ortada camii, hemen yanında hamamı. Az daha dönüyorum.

Aniden yankılanan bir sada kulağımda
Şeyh Ahmed Yasin’in ağzından dökülen
Barekallahu fi cuhûdikum, mu’minûn…
Filistinli kız ses verir ardından babamı istiyorum anne
Kız bir ses verir, bir daha, ardından Filistinli
Ümmî urîdu ebi, urîdu ebî, urîdu ebî…

beyazlara bürünen ayazın soğuğunda
yeniden hayat bulan kardelene
al rengini gark olduğu ayrılık acısından alan
gelinciğe
ve gül yüzlü yarin bir tutam zülfünden yansıyan
al rengine