Çukur köyün imamıdır Osman hoca
Kiralık virandan, caminin bahçesinde kendi elleriyle yapıp bitirdiği lojmana taşınalı bir hafta olmuştur.
Köy yeridir “Yâ bereket” deyip pazardan aldığı 1 horoz 4 tavuk bahçeyi tanıyadursun, hocam köşede kıyıda yumurta gözlemektedir.

İkindiyi kıldırıp, cemaatle biraz hasbi hal ettikten sonra, “gıdakçılar ne eder bir yoklayıvereyim” der, varır ki kuytuda bir yumurta, aha bir daha, aman bir daha; tam üç yumurta. Osman hoca sanki üç yumurta değil de üç Reşat altını bulmuş gibi sevinir. Bayramdan sonra getirmeyi düşündüğü çoluk çocuktan uzak bekâr sofrasına, pişirdiği iki yumurtayı tavayla koyar; bir tekini bayram namazından sonra kahvaltı için ayırmıştır.

Müslümanlar uzun zamandır saltanatın, gücün, sermayenin, çokluğun, israfın, lüksün pençesine düştüler. Din’in emirlerine rağmen; herkesin hakkını hukukunu korumayı, zayıfın, güçsüzün, yoksulun, mazlumun yanında olmayı terk ettiler. Zalimlerin karşısında hakkı ve adaleti yüceltmek için görevlendirilen ve bu yolda, ölüm dâhil sayısız sıkıntıya katlanan Peygamberleri örnek almadılar.

Savruldular, kaydılar, eksenlerini kaybettiler, kendilerini kaybettiler. Dostlarını, düşmanlarını tanımaz hale geldiler. Kimden yana, kime karşı olacaklarını karıştırdılar. Kendilerini doğrultmak için yaptıkları hamleler çoğu zaman yanlış oldu. Etki-tepki, ifrat-tefrit kısır döngüsünde ‘orta yolu’ tutturamadılar.

Fotografı siyah ve beyaz
Bakışı gece gülüşü yaz
Bir ay doğar aydan aydınlık

Fotografın ışıyan iki tek gözü
Bir dua damlası buluttan yüzü
Şair sözüyle Tanrım eline saglık

Yumurta

Üsteleme, dedi adam.
beriki, neden diye sordu, peşi sıra.
bilmiyorum ama sen yine de üsteleme.
Cahil bir sesszilik havada hüküm sürerken
galiba kırılgan(ım). “şimdi”ye veremediğim anlam için.
“şimdi” olamadığım için, dedi adam, ağzında ikindi uykusu
ölüm gibi cümleler, kesik ve kesif…

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, bir ormanda pamuk prenses ve yedi cüceler yaşarmış. Defalarca filmini de izlediğimiz bir masal bu. Bu masalda bizim hayallerimizi prens ve prenses süsler. Hayatın bütün güçlüklerine küçücük boylarıyla göğüs germek zorunda kalan gerçek kahramanlar cücelerdir halbuki. Keloğlanın yoldaşı, pamuk prensesin koruyucu melekleri, sirklerin, gezici kumpanyaların, panayırların vazgeçilmezleri, çocukluğumuzun renkli hayal kahramanları cücelerden biriyle karşılaştım geçenlerde Ankara sokaklarında. Ve masalla gerçek arasında keyifli bir yolculuğa çıktık cüce Mehmet Senir abiyle…

Cüceler yıllardır bizi güldürürler, neşelendirirler. Kendileri de neşeli, eğlenceli insanlar mıdır?
Öyledir. Dünyaya toz pembe bakarım. Kişilerin bana bakarak gülmesi hoşuma gider.

Gülerek mi bakıyorlar size?
Gülerek bakarlar, öyle bir sempatiyle bakarlar. Ben de aynen sempatiyle cevap veririm.

Selamlar baharın altıncı gününe, güllerden muştular edinenlere selam…Selam ömrünü hak yolunda tüketenlere..Selam hepinize. Selam; kaderimizi GÜL’e bağlayan, her daim Hay olana selam…

Ne güzel dem bu dem Hızır’a, İlyas’a selam…Seher vakti kokan güllere selam, gözünün yaşını gül dibine döküp su ile toprağı karan ellere selam..

Baktım güle dikeni bekçi… Bir güle, bir de nazar ettim kendi nefsime; batırdım dikeni kendime bile bile..Mazimi yad ettim bir an kapattım gözlerimi. Söndürdüm tüm çıralarını gecenin… Dilime pelesenk ettiğim o en güzel hecenin hatrına, karanlığın içinden siyahı sıyırıp attım…Şafakla bir AŞK dedim…Aşk diledim, aşkla uyandım..

Biliyoruz ki mahlas “şairin takma adı, müstearı”dır. Bir nevi imzasıdır ki mahlas, o şairle özdeşleşir, şairin etiketi olur. Konu ile ilgili şöyle birkaç ilmi tespiti nakledip asıl maksadımıza gelelim:

Arapça menşeli bir kelime olan mahlas, sözlüklerde “kurtulma yeri, sığınılacak yer” gibi anlamlara gelmekle birlikte, dilimizde bu anlamlarından ziyade bir edebiyat terimi olarak tanınmıştır. Kelime bu manada ise “şairlerin, şiirlerinde kullandıkları takma adlar ve sanat isimleri” şeklinde tanımlanabilir. Sanatçıların kendilerine niçin bir mahlas alma / bulma ihtiyacı duydukları izah edilirken, bu düşüncenin altında sanatçıların Allah veya hükümdar karşısında kul veya teba pozisyonunda bulunmaları sebebiyle, eserlerinde gerçek isimlerini kullanmalarının bir saygısızlık olacağı düşüncesinin yattığı ifade edilmiştir. Mahlas aynı zamanda, Nedim’in şu beytinde ifadesini bulduğu şekliyle adeta şairin eserine attığı imza hükmündedir:

Ben bir şiiri, bir şiir seni beklerken; ıssız ve bir o kadar karanlık kalan şu odada…
Gitler düşüyor pervasızca, sokak lambalarının işgalinde ki geceye…
Yankılanıveriyor saatlerde; geçmiş zamanın o eskimeyen hikâyesi…
Küçük bir çocuk kalıyor gerilerde; bu şehrin ve her şehrin, yıkılan yanına demir atmış…

Oysaki bu gece sana yazacaktım, bütün benlerden sıyrılarak…
Gecenin böğrüne; kırık bir hançer saplarken, sen namına…
Bir nisan yağmurunun kokusunu bulacaktım, senli sayfaların buğusunda…
Oysaki bu gece; en çok sana dökülecektim yine, şu git kokan cümleler takılmasaydı eğer sayfalarıma…

Memlekete yeni bir film gelse de gitsek diyorum. Patlamış mısıra da gerek yok, sen yanımda ol yeter.
İki bilet parası borç alacak bir tanıdığım duruyor hâlâ yedekte. Çoktandır işim düşmesine rağmen arayıp sormadım, bir çağrı bırakmam yeter beni araması için!

Uzun bir yürüyüşün ardından giderdik sinemaya, hem bilirsin ben dolmuşa binmeyi sevmem, taksi çevirmeyi de beceremem!

Taksi şoförleriyle aramda adını koyamadığım ama tamamen duygusal bir uzaklık söz konusu. Taksimetresini açamıyor yüreğim onlara.

Gözlerine baktım, yalan değildi söyledikleri.
Işıltısını kaybetmiş sözlerin esiri,
Bir küçük anı paylaşmıştık;
Lades gibi..

Gerisi yalan.

Gözlerine baktım, katre katre sevgi sözcükleri.
Zincirinden boşalmış bir iradenin eseri,
Sonsuzluğa uzanan bir kapıyı aralamıştık;
Bir düş gibi..

Gerçekten uzak.